ไข้ของเสิ่นอวี่ถังลดลงภายในคืนเดียว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ก็ใกล้จะถึงวันเกิดของเฮ่อจิ้น
สถานที่นัดฉลองกันไว้คือฟาร์มม้าส่วนตัวแห่งหนึ่งในตี้เฉิง
หลายวันมานี้ เสิ่นอวี่ถังคิดแล้วคิดอีกก็ยังไม่รู้ว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญดี
โจวหนิง: “ฉันวางแผนจะให้แว่นกันแดดเขาสักอัน พี่ชายฉันว่าจะให้โมเดลรถแข่ง... เอ๊ะ ไม่งั้นเธอจูบเขาสักทีสิ รับรองว่าเขาต้องดีใจแน่!”
เสิ่นอวี่ถัง: “[ยิ้มมรณะ] เชิญไสหัวไป”
เธอวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะยกมือนวดขมับอย่างกลัดกลุ้ม
สองปีก่อน เธอเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับฟู่หานเซิง จนเผลอห่างเหินกับเฮ่อจิ้น และปล่อยให้วันเกิดของเขาผ่านไปอย่างขอไปทีทุกครั้ง
ไม่ต้องพูดถึงการเตรียมของขวัญอย่างพิถีพิถันเลย เธอถึงขั้นตระหนี่แม้แต่คำอวยพรวันเกิดง่าย ๆ สักคำก็ไม่เคยส่งให้เขา
ตอนนั้นเธอเกลียดเขา
เขาคงเสียใจอยู่บ้างสินะ?
คืนก่อนวันเกิดของเฮ่อจิ้น
ใกล้เที่ยงคืน ราตรีเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก
เสิ่นอวี่ถังย่องลงบันได แล้วง่วนอยู่ในครัวนานทีเดียว
ชาตินี้เธอไม่เคยเข้าครัวเลยสักครั้ง
แน่นอนว่า ไม่นับตอนที่ถูกเนื้อเรื่องต้นฉบับควบคุม
แสงไฟสีขาวสว่างสาดลงมา ส่องวัตถุดิบที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนเคาน์เตอร์
เสิ่นอวี่ถังพยายามทำบะหมี่อายุวัฒนะตามวิธีในอินเทอร์เน็ต ทุกขั้นตอนทำตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด
เธอง่วนอยู่นาน ในที่สุดก็ยกบะหมี่ร้อนฉุยออกมา