ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
เสิ่นอวี่ถังเปิดประตู
แสงไฟด้านนอกสลัวนิดหน่อย แสงไฟโถงทางเดินสีเหลืองนวลตกลงมา
เฮ่อจิ้นเอามือข้างหนึ่งพิงกำแพงอย่างตามสบาย เสื้อเชิ้ตสีดำตัวหลวมแขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือที่โค้งงาม
เขาถือถุงของขวัญ คิ้วตาหรี่ลงเล็กน้อย ทั่วทั้งร่างดูขี้เกียจสบาย ๆ
สายตาของเสิ่นอวี่ถังจับจ้องไปที่ถุงในมือเขา "นี่อะไรน่ะ"
เฮ่อจิ้น "ซื้อติดมือมา ขนมหวาน"
เปิดกล่องของขวัญ ข้างในมีมินิมูสเค้กก้อนเล็กประณีตอยู่สองชิ้น ชิ้นหนึ่งสีเขียวมัทฉะสดชื่น อีกชิ้นหนึ่งสีฟ้าบลูเบอร์รี่ใส
เสิ่นอวี่ถังรับเค้กชิ้นรสบลูเบอร์รี่มากัดคำหนึ่ง
เฮ่อจิ้น "เป็นไงบ้าง"
เสิ่นอวี่ถังวางเค้กที่กัดไปครึ่งคำกลับลงไป "เปรี้ยวไปหน่อยน่ะ"
เธอหยิบรสมัทฉะขึ้นมาอีกชิ้น
หวานมันเข้มข้น รสมัทฉะเข้มพอดี แต่ไม่ขม
"อื้ม อันนี้อร่อย!"
เด็กสาวยิ้มตาหยีดูน่ารักอ่อนหวาน สะท้อนอยู่ในแววตาของเฮ่อจิ้น ทำให้แววตาที่เดิมทีเรียบเฉยของเขาอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน
เฮ่อจิ้นหยิบบลูเบอร์รี่เค้กครึ่งชิ้นที่เธอวางไว้ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ กัดคำหนึ่ง
"ก็ใช้ได้ หวานดี"
เสิ่นอวี่ถังชะงักไป
นี่มัน...เค้กที่เธอกัดแล้วนี่นา
เขากัดตรงที่เธอกัดไปแล้วด้วย
แถมยังกัดตรงรอยฟันของเธอเป๊ะ ๆ
ความเสียวซ่านชวนใจเต้นพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง แก้มของเธอระบายเป็นสีแดงเรื่อ ๆ ขึ้นมาทันที
แต่เฮ่อจิ้นกลับเหมือนไม่ได้รู้ตัว ปลายลิ้นยังแตะเบา ๆ ที่คราบครีมตรงมุมปาก
อ๊ากกกก
ท่าทางแบบนี้ทำไมเขาทำออกมาได้ดูน่าหลงใหลยั่วยวนขนาดนี้ ไม่มีความมันเยิ้มเลยสักนิด???