“……”
อ๊ากกกก บ้าไปแล้ว
เสิ่นอวี่ถังอยากจะต่อยเขา “ไปให้พ้น!”
ใครอยากจูบนายกัน
เฮ่อจิ้นเหลือบตามองเล็กน้อย แล้วก็ยืดตัวตรงขึ้น ใบหน้าฉายแววสบาย ๆ ไม่รีบไม่ร้อน
“ก็จะไม่บอกแล้วกัน”
เสิ่นอวี่ถัง: “หึ”
ไม่บอกก็ไม่บอก ใครจะสน
เธอเบือนหน้าหนี แล้วเสริมอีกว่า “ที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากรู้มากนักหรอก!”
“โอ้~” เฮ่อจิ้นลากเสียงยาว หางเสียงแฝงรอยยิ้มบาง ๆ
ปากแข็งจริงนะ
หลังพลุยิ่งใหญ่ตระการตาจบลง
มือถือเขาปลุกขึ้นมา มีข้อความ WeChat เด้งขึ้น:
[คุณเฮ่อ พวกเราจุดพลุตามคำสั่งคุณเสร็จแล้วนะครับ รวมค่าใช้จ่าย XXXXXXX หยวน]
เฮ่อจิ้น: [อืม]
เขาเก็บมือถือ มุมปากยกยิ้มเบา ๆ
ก็เจ้าหญิงนี่
ต้องทะนุถนอมสิ……
กลับถึงโรงแรมก็เป็นเวลา 23:00
เสิ่นอวี่ถังสระผมเสร็จ ใช้นิ้วสางผมเปียก ๆ เป่าให้แห้งอย่างอดทน ปลายผมเรียบลื่นเป็นประกายเหมือนแพรไหมดำละเอียดห้อยลงที่อก
ท้องร้องนิดหน่อย
ดีที่โรงแรมนี้มีของหวานบริการตัวเองตอนกลางคืน
เสิ่นอวี่ถังเปลี่ยนเป็นเสื้อสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ขาสั้น แล้วออกจากห้องก่อนเฮ่อจิ้นหนึ่งก้าว
ในห้องอาหารบุฟเฟต์ชั้นบนสุด
แสงไฟเป็นสีเหลืองอบอุ่น สาดลงบนพื้นหินอ่อนมันวาว
ของหวานนานาชนิดเรียงรายเป็นระเบียบ บาสก์ชีสเค้ก บราวนี่ ซูเฟล่ ทีรามิสุ…… กลิ่นหอมหวานลอยอบอวลในอากาศ