"หานเซิง… ฉันไม่คิดเลยว่าพี่อวี่ถังจะโยนรูปทั้งหมดของนายทิ้งต่อหน้าฉัน"
ตอนกินข้าวเย็น ซูหร่วนหร่วนเอารูปที่ตัวเองถ่ายมาให้ฟู่หานเซิงดู
ฟู่หานเซิงก้มตามองรูป สีหน้าเริ่มเย็นชาขึ้นมา
ในนั้นยังมีจี้ห้อยรูปลูกหมาตัวเล็ก ๆ ที่เขาเคยให้เธออีกด้วย
ถึงจะซื้อจากพินตัวตัวเก้าเก้าเก้าหยวนส่งฟรี แต่ตอนนั้นฟู่หานเซิงจนมาก แค่ซื้อจี้ห้อยยังเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย
ที่สำคัญที่สุดคือ นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่เขาให้เสิ่นอวี่ถัง
เสิ่นอวี่ถังชอบมาก ผูกจี้ห้อยนี้ไว้บนกระเป๋าทุกวัน
ไม่ว่าจะเป็นรูปของเขา หรือของที่เขาให้แบบขอไปที เสิ่นอวี่ถังก็จะเก็บรักษาอย่างดีราวกับเป็นอัญมณีล้ำค่า
ฟู่หานเซิงทำหน้านิ่ง "เธอโยนทิ้งหมดเลยเหรอ?"
"ใช่แล้วค่ะ…" ซูหร่วนหร่วนดึงแขนเขา "ครั้งนี้ดูเหมือนเธอจะโกรธจริง ๆ … เพราะว่าเธอน่ะเป็นคุณหนูนิสัยเอาแต่ใจมาก ไม่งั้นคุณไปง้อเธอหน่อยมั้ยคะ?"
ฉีหลินเดินตามหลังฟู่หานเซิงมา ก็เห็นรูปเหมือนกัน แถมยังเห็นในรูปมีตุ๊กตาผ้าสำลีรูปฟู่หานเซิงตัวหนึ่งติดคาอยู่ที่ขอบถังขยะในท่าแยกขาอย่างน่าขัน… อ๊ากกก เขาพยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่
นี่มันดราม่าสุด ๆ ไปเลย!
สีหน้าฟู่หานเซิงมืดมนกว่าเดิมอีก
ฉีหลินจามออกมา รู้สึกถึงแรงกดดันต่ำที่น่ากลัวจากใครบางคนเต็มที่
นี่อารมณ์ไม่ดีอีกแล้วเหรอ?
"พี่หาน พูดจริง ๆ นะ" ฉีหลินหว่านล้อมด้วยความหวังดี "ยังไงปกติเธอก็ดีกับนายมาก มีอะไรอร่อย ๆ อะไรดี ๆ ก็ชวนนายไปด้วย แถมเธอก็เป็นคนดีนะ นายไปหาเธอก่อนดีกว่า อย่าเอาแต่รอให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายง้อเลย—"
"ไม่จำเป็น" ฟู่หานเซิงขัดขึ้นเสียงเย็น ฟังดูแน่วแน่มาก "เดี๋ยวเธอก็มาขอโทษเองแหละ"