ฟู่หานเซิงรอมาสามวันเต็ม ก็ยังไม่เห็นเสิ่นอวี่ถังมาขอโทษเขาสักที
ปกติแค่เขาไม่สนใจเสิ่นอวี่ถังแค่ครึ่งวัน เสิ่นอวี่ถังก็จะร้อนใจแล้ว
พอนางร้อนใจ ก็จะโอนเงินให้เขาแบบไม่ยั้ง แล้วยังส่งของมากมายมาเอาใจเขาอีก
บางทีก็เป็นรองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ด บางทีก็เป็นนาฬิกาหรู บางทีก็เป็นปากกาสั่งทำพิเศษจากอิตาลี
แต่สามวันนี้ เธอกลับไม่มีวี่แววเลยสักนิด
คราวนี้อดทนเก่งขึ้นนี่นา
ฟู่หานเซิงเม้มริมฝีปากบางแน่น รอบตัวแผ่บรรยากาศเย็นชาที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ฉีหลินที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น
ทำไมรู้สึกว่าวันนี้ฟู่หานเซิงแปลก ๆ นะ?
เขาเกาหัว อดถามไม่ได้ว่า "พี่หาน วันนี้เสิ่นอวี่ถังก็ไม่ได้มาหาพี่อีกเหรอ?"
ฟู่หานเซิงแค่นเสียงเย็นอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่มาหาเขาดีกว่า จะได้สงบสักที"
แต่วันนี้ยังไงก็คงสงบไม่ได้หรอก
วันนี้เป็นวันที่ห้าต้นเดือน เป็นวันประชุมสภานักศึกษาของทุกเดือน สมาชิกทุกคนต้องมาเข้าร่วม
การเข้าร่วมสภานักศึกษาสามารถเพิ่มหน่วยกิตและคะแนนประเมินรวม ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการชิงทุนและรางวัลนักศึกษาดีเด่น แถมยังช่วยให้ได้ทุนรัฐบาลง่ายขึ้นอีก
ฟู่หานเซิงตั้งแต่ปีหนึ่งก็ได้เป็นประธานสภานักศึกษาจากผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม
หลังจากนั้นสาว ๆ ทั่วทั้งมหา’ลัยต่างแย่งชิงกันสมัครเข้าสภานักศึกษาเพื่อมาดูตัวเขาที่เป็นดาวมหาวิทยาลัย
ผู้อยู่ใกล้ชิดย่อมได้เปรียบ
เสิ่นอวี่ถังตอนแรกก็พุ่งเป้ามาเพื่อเขานี่แหละ สุดท้ายได้เป็นผู้ช่วยประธาน เอาแต่ทำงานที่เหนื่อยเปล่าและไม่ได้ดีอะไรเลย ก็เพื่อจะได้เห็นเขาเพิ่มอีกนิด