"เฮ่อจิ้น นายนี่แม่ศรีเรือนจริง ๆ เลย!"
วันรุ่งขึ้น เฮ่อจิ้นทำอาหารเช้าให้เสิ่นอวี่ถังเป็นแซนด์วิชเนื้อชีส
เสิร์ฟคู่กับซูเฟล่มัทฉะและลาเต้ลิ้นจี่เกลือทะเล
เสิ่นอวี่ถังนั่งที่โต๊ะอาหาร แค่ได้กลิ่นก็อดไม่ได้ที่ตาจะวาววับ
แถมยังเป็นรสชาติที่เธอโปรดปรานทั้งหมด!
ยากจะเชื่อเลยว่า คุณหนุ่มใหญ่ผู้ถูกเลี้ยงดูอย่างดี ช่างเลือกและรักสะอาดขนาดนี้ จะมีฝีมือทำอาหารเป็นเลิศ
แต่พอนึกดูดี ๆ ก็ไม่แปลกนะ เพราะไม่ว่าตระกูลเสิ่นหรือตระกูลเฮ่อ ผู้ชายล้วนมีฝีมือการครัวยอดเยี่ยม เอาไว้เอาใจภรรยา
ผู้ชายไม่เป็นแม่ศรีเรือน ผู้หญิงก็ไม่รักน่ะสิ
เสิ่นอวี่ถัง: "เฮ่อจิ้น นายรู้ได้ไงว่าเมื่อสัปดาห์ก่อนฉันเกิดติดใจซูเฟล่มัทฉะขึ้นมา?"
ก่อนหน้านี้เธอไม่ชอบมัทฉะเลย
เฮ่อจิ้นเหลือบมองเธอเรียบ ๆ "งั้นเหรอ? ฉันก็แค่ชอบกินเองนะ"
"ไม่จริงนะ... นายไปชอบมัทฉะตอนไหนกัน?"
เธอจำได้ว่าเฮ่อจิ้นเองก็เคยไม่ชอบมัทฉะ
เฮ่อจิ้นตอบเนือย ๆ "สัปดาห์ก่อนน่ะ"
?
บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?
กินอาหารเช้าเสร็จ
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกอิ่มเอมใจ
"ไม่รู้จะตอบแทนนายยังไงแล้ว"
"ซาบซึ้งขนาดนี้เลยเหรอ"
เฮ่อจิ้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ สายตาหยอกเย้าจับจ้องดวงตาของเธอ แล้วถามว่า
"งั้น... จะตอบแทนด้วยกายไหม?"
เสิ่นอวี่ถัง: "......"
มหาวิทยาลัยตี้
วันนี้เสิ่นอวี่ถังมีเรียนแค่คาบบ่ายสองกับสาม วิชาบังคับการเมืองแนวคิด
หลังเลิกเรียน เธอสะพายกระเป๋าเดินออกจากประตูมหาวิทยาลัย แล้วเลี้ยวเข้าทางลัดเข้าไปในตรอกเงียบสงบแห่งหนึ่ง