ทางนี้
เฮ่อจิ้นนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างผ่อนคลาย ขาไขว้กันอย่างเป็นธรรมชาติและขี้เกียจ
ปลายสายนั้นเงียบมาตลอด
คงเป็นเพราะเมื่อคืนเขา... เกินไปหน่อย วันนี้เธอเลยเขินหรือเปล่า?
ก็จริง
เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขา ขี้เขิน แค่แตะเนื้อต้องตัวนิดหน่อย หรือจูบที เธอก็เข่าทรุด ตัวร้อน ดวงตาหวานเยิ้ม แถมยัง...
จนเขาต้องเปลี่ยนผ้าปูเมื่อคืนใหม่หมดเลย
เฮ่อจิ้นยิ้มกริ่มในดวงตาหงส์ของเขา จงใจลดเสียงให้ต่ำลง แหบพร่าด้วยเสน่ห์ยั่วยวน:
"ยังเขินอีกเหรอ? ดูท่าทางต่อไปต้องจูบเธอบ่อย ๆ ถึงจะชินสินะ หืม?"
ในที่สุด
ปลายสายก็มีเสียง
เสียงชายวัยกลางคนทุ้มแน่นหนักแน่นดังขึ้น
เสิ่นชูหนานเอ่ยชื่อเขาเนิบช้า เปี่ยมไปด้วยพลังคุกคามของชายวัยกลางคน: "เฮ่อจิ้น"
"..."
?
เงียบกริบ
บรรยากาศกระอักกระอ่วนแผ่ซ่านอย่างรวดเร็ว อากาศราวกับแข็งตัว
ปลายนิ้วของเฮ่อจิ้นชะงัก รอยยิ้มแข็งค้างที่มุมปาก
เสิ่นชูหนาน: "นายจะจูบใครนะ?"
เฮ่อจิ้น: "..."
เสิ่นอวี่ถังอยู่ในห้องน้ำนานสิบกว่านาที
ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น จิตใจที่หวั่นไหวค่อย ๆ สงบลง
เธอสูดลมหายใจลึก ทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครดูออก แล้วค่อย ๆ เดินลงบันได
แต่ที่ไหนได้
ทั่วห้องอบอวลด้วยบรรยากาศพิกล
คนใช้พากันก้มหน้าเดินออกไป พ่อบ้านมองเธอด้วยแววตาอยากพูดอะไรบางอย่าง แล้วก็ตามออกไป