หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เฮ่อซือเหนียนและหลินซูถงมาถึงจวนสกุลเสิ่น
ระหว่างทาง หลินซูถงได้ยินข่าวว่าทั้งสองจะหมั้นกัน แทบดีใจจนจะเป็นลม รู้สึกว่าแม้แต่อากาศยังหอมหวาน เกือบจะกรีดร้องออกมา
“คุณสามี ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ!”
ถังถังที่เธอเฝ้ามองมาตั้งแต่เด็ก ตัวหอมนุ่มนิ่ม นับจากนี้จะต้องเรียกเธอว่า “แม่” แล้ว!
เฮ่อซือเหนียนสวมสูทสีดำ ท่าทางสงบนิ่งกว่ามาก
“ดูท่าไอ้เฮ่อจิ้นนี่ก็มีดีบ้าง แต่ยังเทียบฉันไม่ได้หรอก”
เปิดประตูเข้าไป หลินซูถงตรงเข้าโอบกอดเสิ่นอวี่ถัง พร้อมสวมกำไลหยกจักรพรรดิที่เตรียมมาให้เธอ
“ถังถังดูนี่สิ นี่คือกำไลหยกของลูกสะใภ้หรือลูกสาวตระกูลเฮ่อทุกคน ตอนนี้ป้าขอมอบให้เธอ”
เสิ่นอวี่ถังตกใจถอยหลังกรูด “คุณป้าหลินคะ หนูรับไม่ได้… เรายังไม่ได้…”
เมื่อครู่เธอยังคิดว่า ถ้าเธอหมั้นกับเฮ่อจิ้น พ่อแม่ของเขาจะมีปฏิกิริยายังไง
คิดไว้ตั้งร้อยแบบ
แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกระตือรือร้นขนาดนี้
ดูเหมือน… จะกระตือรือร้นเกินไปหน่อยไหม?
หลินซูถงยิ้มขำ “รู้จ้ะ รู้จ้ะ อุ๊ยตาย ถังถังใส่ไว้ก่อนเถอะจ๊ะ~”
ไม่สนว่าจะจดทะเบียนหรือยัง ยังไงลูกสะใภ้ที่มาถึงปากต้องไม่ปล่อยให้หนีไป!
“……”
เสิ่นอวี่ถังจำใจสวมกำไลหยก เย็นเฉียบ
เธอก้มมองหยกจักรพรรดิคุณภาพเยี่ยม คิดในใจ ถ้าไม่ได้แต่งงาน คงยากจะเก็บเรื่องนี้ให้เรียบร้อยสินะ?
ทำไมรู้สึกเหมือนหลงเข้าไปในกับดักที่เตรียมไว้อย่างดี