เสิ่นชูหนานรีบให้เฮ่อจิ้นนั่งลงก่อน แล้วสั่งให้คนใช้รินน้ำชามาให้
เฮ่อจิ้นนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่รีบร้อน ราวกับบังเอิญ เขานั่งในตำแหน่งที่ใกล้กับเสิ่นอวี่ถังที่สุด
เสิ่นอวี่ถังถามเสียงเบา “คุณมาที่นี่ได้ยังไง”
อย่าบอกนะว่าแอบตามเธอมา
เฮ่อจิ้นจิบน้ำชาแล้วยิ้มปรายตามองเธอ “ทำไม ฉันมาที่นี่ไม่ได้เหรอ”
เสิ่นอวี่ถังเตือนด้วยความหวังดี “นี่มันบ้านฉันนะ”
เฮ่อจิ้น “อืม เบื่อ ๆ ก็แค่มานั่งเล่น”
เสิ่นอวี่ถัง “……”
เธอมั่นใจเลยว่าอีกฝ่ายตามเธอมาแน่ ๆ กลัวว่าเธอจะมาฟ้องน่ะสิ
เสิ่นชูหนานซึ่งสายตาแหลมคมมองเห็นท่าทีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทั้งสองคนมานานแล้ว เขาถามว่า
“ถังถัง พวกเรางอนกันอยู่หรือเปล่า”
“เปล่าสักหน่อย” เสิ่นอวี่ถังไม่มีทางเล่าเรื่องที่เธอเมาแล้วคลานเข้าไปในผ้าห่มของเฮ่อจิ้นแน่ ๆ มันน่าอายสุด ๆ เลย
“ถ้าไม่มี แล้วจะย้ายกลับมาอยู่บ้านทำไม ที่บ้านอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยของลูกเกินไป นั่งรถไปกลับก็สี่ชั่วโมง ไม่สะดวกเลย ถ้ามีเฮ่อจิ้นคอยดูแล คอยจับตาดูลูก พ่อกับแม่ก็สบายใจ ไม่งั้นถ้าลูกแอบหนีไปหาฟู่หานเซิงล่ะก็ พ่อไม่จบกับลูกแน่”
เสิ่นอวี่ถัง “……”
อย่างที่คิด ท่านก็ยังไม่เชื่อว่าเธอไม่ได้ชอบฟู่หานเซิงเลยสักนิด
เสิ่นชูหนานถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วสั่งคนใช้ให้เอาตั๋ววันหยุดสุดหรูสองใบจากลิ้นชักในห้องหนังสือมายัดใส่มือเสิ่นอวี่ถัง พลางปลอบว่า
“มีปัญหาอะไรก็พูดกันให้จบ ๆ ไปซะ พอดีพ่อมีตั๋วอยู่สองใบ สุดสัปดาห์นี้พวกเราสองคนไปเที่ยวทะเลกัน พักผ่อนหย่อนใจ สายสัมพันธ์ก็จะดีขึ้นเอง”