เช้าวันรุ่งขึ้น
ตอนที่เสิ่นอวี่ถังตื่นขึ้นมา ก็ปวดหัวจนแทบระเบิด ความทรงจำเมื่อคืนหายไปมากกว่าครึ่ง
เธอขมวดคิ้วนวดขมับด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งที่เห็นคือเฟอร์นิเจอร์หรูหราสไตล์เรียบเท่สีเทาเข้ม เพดานก็เป็นสีหม่นๆ อึมครึม กดทับจนหายใจไม่สะดวก
นี่ไม่ใช่ห้องนอนเจ้าหญิงสไตล์ยุโรปสีขาวของเธอ
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกมึนงง
หรือว่านี่ยังอยู่ในความฝัน?
เธอหลับตาลงอีกครั้งอย่างเลื่อนลอย อยู่นานทีเดียว ก่อนจะลืมตาขึ้นมาทันที เริ่มระบบใหม่
ก็ยังเป็นห้องนอนนี้อยู่ดี
ทำไมถึงดูคุ้นตาจังนะ?
"..."
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
ทันใดนั้นก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
เธอหันตัวไป ก็ต้องสะดุ้งเมื่อพบกับดวงตาหงส์ที่ยิ้มกริ่มราวกับรู้ทันทุกอย่าง หางตาของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยการพิจารณาและความก้าวร้าว
เฮ่อจิ้นยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงแบบนี้
ด้านนอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ส่องผ่านช่องว่างมากระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งที่มีโครงหน้าชัดเจนของเขา อีกครึ่งหนึ่งจมอยู่ในเงามืด ขาวดำตัดกัน ให้ความรู้สึกอันตรายอย่างบอกไม่ถูก
สมองของเสิ่นอวี่ถังปลอดโปร่งขึ้นมาทันที เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เฮ่อจิ้นมองลงมาจากที่สูง "ถ้าผมไม่อยู่ห้องของตัวเอง แล้วควรอยู่ที่ไหนล่ะ?"
"ก็... ฉัน ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฉันกำลังดื่มกับโจวหนิงนะ" เสิ่นอวี่ถังพยายามนึกย้อน "คุณไปรับฉันกลับมาเหรอ?"