เช้าตรู่ ฟู่หานเซิงตื่นแต่เช้ามาก
สิ่งแรกที่ทำหลังจากตื่น คือเปิดมือถือ
มีข้อความอวยพรวันเกิดส่งมามากมายนับร้อยข้อความ
แต่ก็ยังไม่มีของเสิ่นอวี่ถัง
ฟู่หานเซิงมีสีหน้าเย็นชา
มีสายโทรศัพท์ดังเข้ามา เป็นเฉินเยี่ยน
เขาเลื่อนรับ "ฮัลโหล คุณย่า"
"หานเซิง คุณย่าขออวยพรวันเกิดหนูนะ เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน แป๊บเดียวหนูก็ยี่สิบเอ็ดแล้ว..."
"อืม" ฟู่หานเซิงพูดสั้นกระชับ
เฉินเยี่ยนถามว่า "หนูไปเมืองไห่ พาถังถังไปด้วยหรือเปล่า คุณย่าไม่ได้เจอถังถังนานแล้ว ไม่รู้ว่าช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง"
ฟู่หานเซิงเม้มริมฝีปากแน่น "ผมไม่ได้เชิญเธอ"
"อะไรนะ หนูไม่ได้เชิญเธอ?"
เฉินเยี่ยนเงียบไปนาน ในที่สุดก็ถอนหายใจที่ปลายสาย
"รู้ว่าหนูไม่ชอบฟังคำพวกนี้ แต่คุณย่าขอเตือนหนูเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าหนูชอบเธอ ก็ควรแสดงความรู้สึกของตัวเองออกไป ต้องเรียนรู้ที่จะเป็นฝ่ายรุก เรียนรู้ที่จะอบอุ่น อย่ารอให้ผู้หญิงเดินเข้ามาหาหนูครั้งแล้วครั้งเล่า เธอก็จะเสียใจและทุกข์ใจเหมือนกัน เมื่อถึงวันที่เธอไม่ชอบหนูจริงๆ... หานเซิง หนูอย่าได้เสียใจทีหลังเชียว"
ปลายนิ้วที่ถือมือถือของฟู่หานเซิงค่อยๆ ซีดขาวอย่างผิดปกติ
สีหน้าเขาค่อนข้างไม่สู้ดี หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก
แต่ไม่นาน เขาก็กลับมาอยู่ในท่าทางเย่อหยิ่งและห่างเหินตามเดิม น้ำเสียงมั่นใจเด็ดเดี่ยว พร้อมแค่นหัวเราะ
"ผมไม่มีทาง"
เสิ่นอวี่ถังเป็นคนชอบเขา