สนามแข่งม้ากลางแจ้ง
พื้นที่กว้างใหญ่สุดลูกตา ปลายสนามจรดแนวเทือกเขาฟ้าเขียวครามซ้อนทับกันเป็นชั้น เมฆยามโพล้เพล้เลื่อนลอยผ่านสันเขา พระอาทิตย์ตกหลอมทองละลาย
ม้าพันธุ์ดีพุ่งทะยานตัดลม แผงคอสีน้ำตาลพลิ้วไหวตามสายลม
เสิ่นอวี่ถังซบกายในอ้อมกอดของเฮ่อจิ้น มือทั้งสองยึดอานม้าหนังเย็นเฉียบไว้แน่น
เบื้องหน้าคือหลังม้าที่กระแทกโยนขึ้นลงไม่หยุด เบื้องหลังคืออกกว้างอุ่นร้อนแน่นตรึงของชายหนุ่ม
ม้าวิ่งเร็วมาก
พุ่งทะยานไปบนเส้นทาง
ตะวันใกล้จะลับฟ้า ย่างเข้าสนธยา
เสิ่นอวี่ถังนั่งอยู่ด้านหน้า มองไม่เห็นสีหน้าของเฮ่อจิ้น
ได้แต่รับรู้ถึงอกของเฮ่อจิ้นด้านหลัง ที่แนบชิดแผ่นหลังของเธอ
ใกล้มาก ใกล้สุด ๆ
ใกล้เสียจนจังหวะหัวใจของเขาถูกส่งผ่านแรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆ จากผิวหนังเข้าสู่ร่างกายของเธอ
ทำให้หัวใจของเธอเองก็เต้นระรัวโครมครามตามไปด้วย
ต้องเป็นเพราะขี่เร็วเกินไป ตื่นเต้นเกินเหตุแน่ ๆ
หัวใจเลยเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้…
เฮ่อจิ้นยังเร่งความเร็วอีก
เสิ่นอวี่ถัง: "เดี๋ยวสิ เธอ… เธอช้าลงหน่อย!"
รู้ว่าในอ้อมกอดมีคนเกร็งตัวแน่น เฮ่อจิ้นจึงผ่อนฝีเท้าลง แขนยาวกอดรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้สบาย ๆ ก้มลงมาเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำอิดโรย:
"มีฉันอยู่ข้างหลังทั้งคน จะกลัวอะไร?"