หางตายาวเรียวของเฮ่อจิ้นกดต่ำลงเล็กน้อย แววตาดอกท้อเก็บความเลื่อนลอย "จริงเหรอ?"
ดวงตาคมกริบของเขา มักให้ความรู้สึกเหมือนมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง
ปลายนิ้วของเสิ่นอวี่ถังขดแนบข้างตัวโดยไม่รู้ตัว แสร้งทำเป็นสงบ "เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว กลับกันเถอะ"
ตกเย็น หลายคนรวมตัวกินข้าวด้วยกัน ตัดเค้กวันเกิด
เค้กเป็นของที่หลิงจือไป๋สั่งทำ รสช็อกโกแลตสามชั้น
"พี่ถังถัง!"
จู่ ๆ โจวหนิงก็เข้ามาใกล้ หรี่ตามอง ถามเสียงเบา "พี่มีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า?"
เสิ่นอวี่ถังคีบกับข้าวหน้าตาย "ไม่มีนะ"
โจวหนิง "ฉันรู้สึกว่าพี่แปลก ๆ!"
เสิ่นอวี่ถังน้ำเสียงอ่อนลงนิด "ไม่มีหรอกมั้ง?"
"มีน่า ตั้งแต่พี่ขี่ม้ากับเฮ่อจิ้นกลับมา ฉันว่าแก้มพี่แดงแปลก ๆ นะ... พี่ชอบเฮ่อจิ้นเหรอ?"
ชอบเหรอ... ไม่หรอกมั้ง
เสิ่นอวี่ถังทำใจดีสู้เสือ "แค่ร้อนเกินไป"
"เฮ้ยให้ตายเถอะ" โจวหนิงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ชี้รอยแดงตรงคอของเธอ "นี่อะไรน่ะ?"
เสิ่นอวี่ถังกระแอมเบา ๆ "ยุงกัด ทำเป็นตกอกตกใจไปได้"
"อืม ก็ได้" โจวหนิงห่อไหล่ซบกลับเก้าอี้อย่างเซ็ง ๆ
"..." เสิ่นอวี่ถังมองท่าทางห่อเหี่ยวของอีกฝ่าย เอ่ยอย่างลังเล "นายเสียดายอะไร?"
โจวหนิงตอบเสียงดังฟังชัด "ก็เพราะฉันนึกว่าเป็นรอยจูบของเฮ่อจิ้นยังไงล่ะ!"
ระหว่างที่พูด เฮ่อจิ้นเดินมาจากด้านข้าง