ห้องลองเสื้อ
แสงไฟโทนอุ่นสาดส่องจากเพดาน ฉายเงาของคนสองคนลงบนผนังสีขาว ซ้อนทับกันอย่างแนบชิดคลุมเครือ
จูบของเฮ่อจิ้นยิ่งลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ
ฝ่ามือร้อนระอุของเขาจับอยู่ที่เอวบางของเธอ น้ำหนักพอเหมาะ แต่แฝงไว้ด้วยความหวงแหนที่มิอาจต้านทานได้
ในดวงตาของเสิ่นอวี่ถังมีประกายน้ำตาใสแวววาว ริมฝีปากสีชมพูเผลอส่งเสียงออกมาว่า: “อือ~”
หายใจไม่ทันแล้ว!
เธอเบี่ยงหน้าเขินอาย ซุกใบหน้าลงในซอกไหล่เขา เสียงอู้อี้ในลำคอ: “เลิกแกล้งฉันเถอะ…”
“ใครแกล้งเธอกัน?” มุมปากของเฮ่อจิ้นแฝงรอยยิ้มอิ่มเอม ไม่รู้สึกละอายแม้แต่น้อยกับการกระทำแสนชั่วร้ายของตัวเอง
เสิ่นอวี่ถังจ้องมองเขาตาขวาง “ก็คุณนั่นแหละ พูดอะไรไม่กี่คำก็จูบฉันตลอด”
เฮ่อจิ้นหัวเราะร้ายอย่างชอบธรรม “ใครใช้ให้เธอยั่วยวนฉันเอง”
เสิ่นอวี่ถังเชิดคางขึ้น “ฉันยั่วยวนคุณตรงไหนกัน?!”
“แค่เธอหายใจก็คือยั่วยวนฉันแล้ว”
เสิ่นอวี่ถัง: “…”
บ้าไปแล้วแน่ๆ
แบบนี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี หมดทางเลย
เธอฮึดฮัดเบาๆ แล้วนึกอะไรขึ้นได้ ถามว่า “นอกจากความฝันนี้แล้ว คุณยังฝันถึง… เรื่องอื่นอีกไหม?”
“ไม่มีแล้ว”
เสิ่นอวี่ถังยื่นมือไปโอบคอเขา “ความฝันไม่ใช่เรื่องจริงหรอก ฉันยังมีชีวิตอยู่นี่ไง”
ในชาตินี้ เธอจะไม่เดินซ้ำรอยเก่า และจะไม่ให้เฮ่อจิ้นต้องตกอยู่ในอันตรายอีก
พวกเขาจะต้องมีความสุข…
“เอาล่ะ รีบไปเถอะ” เสิ่นอวี่ถังกำลังจะไล่เฮ่อจิ้นออกไป
ทันใดนั้น เสียง “เอี๊ยด” ดังมาจากหน้าประตู
มีฝีเท้าหลายก้าวเดินเข้ามาต่อเนื่อง
เสียงหวานใสของเด็กสาวแปลกหน้าดังขึ้น “พวกเธอสองคนรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ปาร์ตี้จะเริ่มแล้วนะ!”
“อื้ม รอคอยจังเลย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เข้าร่วม”
เสิ่นอวี่ถังหัวใจรั่วรัว ตกใจจนรีบดึงเฮ่อจิ้นกลับมา
เฮ่อจิ้นถูกเธอดึงเข้ามาจนแทบจะชิดตัว เลิกคิ้วเล็กน้อย กระซิบเสียงต่ำว่า “เธอตื่นอะไรนักหนา?”