เด็ก...
เด็กน้อย?
เฮ่อจิ้นเรียกเธอว่าเด็กน้อยเนี่ยนะ?
เขาเคยเรียกเธอว่าคุณหนูใหญ่ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน หรือไม่ก็เรียกเจ้าหญิงแบบขอไปที
แต่ไม่เคยเรียกเธอด้วยน้ำเสียงเย้ายวนแบบนี้ว่าเด็กน้อยเลย
เสิ่นอวี่ถังถูกเขากอดจากด้านหลังอย่างแนบแน่น
ชั่วพริบตาเดียว ความว่างเปล่าในใจเหมือนถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งอบอุ่นและเปี่ยมสุข ความหงุดหงิดและวิตกกังวลเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ส่งเสียงฮึดฮัดสองทีด้วยความขุ่นเคือง
“ฉันนึกว่านายไม่เอานายแล้วซะอีก...”
เฮ่อจิ้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน
เขาถามว่า “ผมไม่เอานายตรงไหน?”
“ส่งข้อความไปนายก็ไม่อ่าน โทรไปเครื่องก็ปิด...”
เสิ่นอวี่ถังซุกหน้าลงบนอกเขา แก้มป่องด้วยความขุ่น “ฉันนึกว่านายเพิ่งสารภาพรักเสร็จก็เสียใจ จะมาบอกเลิกฉันซะอีก”
“ยังจูบไม่พอเลย ไม่เลิกหรอก ถ้านายกล้าเลิกเมื่อไหร่ จะจัดการให้หนักเลย” เฮ่อจิ้นขู่ด้วยเสียงต่ำ ดวงตาสีดำลึกล้ำคู่นั้นดูจริงจังเป็นพิเศษ ไม่ได้ล้อเล่น
เสิ่นอวี่ถัง: “?”
เฮ่อจิ้นหยิบมือถือของตัวเองออกมาให้เธอดู “เมื่อกี้แบตหมด เครื่องปิดเอง”
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกดีขึ้นมาก ถามว่า “วันนี้นายไปไหนมา?”
“มีธุระนิดหน่อย”
“อ้อ”
ทำไมรู้สึกว่าเขามีอะไรปิดบังเธออยู่ตลอดเลยนะ?