หลังจากจบการแสดงบนเวที ก็เป็นช่วงเต้นรำอิสระสุดท้ายของงาน
สามารถเชิญใครก็ได้ที่อยากเต้นด้วย โดยปกติแล้วช่วงเวลานี้ หนุ่มสาวที่กำลังคลุมเครือกันอยู่จะมาเต้นด้วยกัน แล้วสารภาพความรู้สึก
แน่นอนจะชวนเพื่อนเพศเดียวกันมาเต้นด้วยก็ย่อมได้
ภายในโถงใหญ่ ตอนนี้เสิ่นอวี่ถังถูกเหล่าสาว ๆ รุมล้อม
"รุ่นพี่เสิ่นคะ หนูอยากเต้นกับพี่มากเลย หนูสังเกตเห็นพี่ตั้งแต่ตอนเข้ามหาลัยปีหนึ่งแล้วนะคะ!"
"อ๊าาาา ถ้าได้เต้นกับสาวสวยด้วยล่ะก็ เป็นเกียรติของฉันมากเลยนะ!"
ยังมีสาวผมสั้นที่ใส่สูท เดินมาหยุดตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วพูดแบบปากแข็งว่า "ได้โปรด... เต้นกับฉันนะ ก็คือ ฉันไม่ได้อยากชวนคุณขนาดนั้นหรอก ถึงจะอยาก... นิดเดียวก็เถอะ!"
ทันใดนั้น
เงาร่างขาวเยือกเย็นสายหนึ่งก็เบียดเสียดจากฝูงชนเข้ามา
"เสิ่นอวี่ถัง"
ฟู่หานเซิงมีกรามที่เกร็งแน่นแน่ว จ้องมองดวงตาของเธอ รูม่านตาอ่อนแสงพลุ่งพล่านด้วยกระแสคลื่นสีหม่น แล้วพูดว่า "เธอมาหาฉันเดี๋ยวนี้"
เขากวักมือเรียกเธอ
ท่าทางนี้ก็ยังเหมือนที่ผ่านมา สูงส่งเหนือใคร เรียกเธอมาได้ก็ไล่เธอไปได้
เขายังคงเชื่อว่า ถ้าเขาแค่ยอมลดตัวให้บันไดกับเธอ สุดท้ายเสิ่นอวี่ถังก็จะกลับมาอยู่ข้างกายเขาอย่างเชื่อฟัง
แต่เสิ่นอวี่ถังไม่แม้แต่จะชายตามอง เดินผ่านเขาไปเฉย ๆ สายตาของเธอไม่ได้หยุดอยู่บนใบหน้าเขาแม้แต่ครึ่งวินาที
ไม่อยากพูดมากกับไอ้โง่แบบนี้!
สีหน้าฟู่หานเซิงย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ อารมณ์สงบนิ่งเย็นชาที่เคยมี ดูราวกับจะควบคุมไม่อยู่ นิ้วมือของเขากำแน่นขึ้นช้า ๆ ที่ข้างกาย ข้อนิ้วซีดขาว เส้นเอ็นบนหลังมือปูดนูนขึ้นทีละเส้น