เสิ่นอวี่ถังคร่อมร่างเขาอยู่ กัดลงไปอย่างดุดัน เธอขบลงบนลูกกระเดือกและกระดูกไหปลาร้าของเขาอย่างแรง เพื่อระบายความแค้นในใจ
ใครใช้ให้เขามัวแต่ขบกัดเธอเหมือนผีดิบตอนว่าง ๆ กันล่ะ!
ความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกและอธิบายไม่ได้แผ่ขยายไปทั่วห้องที่สลัว
เฮ่อจิ้นถูกเธอกดไว้ใต้ร่าง ครางเบา ๆ ในลำคออย่างหนักแน่น
อายุยี่สิบเอ็ด เป็นวัยที่เลือดกำลังพุ่งพล่าน เปลวไฟในร่างลุกโชนไม่หยุด แทบอยากเผาผลาญทุกสิ่งรอบตัว
หญิงสาวที่อยู่ในใจกำลังนอนทาบทับตัวเอง หุ่นเพรียวบางอิ่มเอิบ อบอวลด้วยความนุ่มนิ่มละมุนละไม กำลังตั้งใจปลูกสตรอว์เบอร์รีงาม ๆ ด้วยความสุขล้น
ความเสียวซ่านที่บอกไม่ถูกแล่นซ่านไปทั่วร่างของชายหนุ่ม ก่อนจะรวมตัวกันเป็นจุดเดียว
บ้าเอ๊ย!
เส้นเอ็นที่ขมับของเฮ่อจิ้นปูดขึ้นเล็กน้อย แววตาดำมืดและขุ่นมัว
เสียวจนเขาจะ...
เสิ่นอวี่ถังนึกว่าเขาร้องออกมาเพราะเจ็บ เลยกัดแรงขึ้นกว่าเดิม
เจ็บน่ะดีแล้ว!
จนต่อมาเธอถึงได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาหงส์ที่เต็มไปด้วยความสมใจของเฮ่อจิ้น หางตาแดงระเรื่อ ปรายขึ้นเล็กน้อย
"กัดยังไม่แรงพอ ออกแรงอีกหน่อยสิ"
เสิ่นอวี่ถังเขินจนแทบตีเขา "สมองนายมีปัญหาเหรอ!"
เฮ่อจิ้นไม่โกรธ แถมยังหัวเราะ ชี้นิ้วไปยังอีกข้างของลำคอตัวเอง "เด็กน้อย ตรงนี้ก็ปลูกสตรอว์เบอร์รีสักสองสามลูกได้ไหมครับ ฉันชอบมากเลย"
เสิ่นอวี่ถัง: "..."
นี่มันทำโทษหรือให้รางวัลกันแน่เนี่ย?