เสิ่นอวี่ถังวิ่งกลับห้องชั้นบนด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เธอกระแทกประตูอย่างแรง แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง ซุกหน้าลงบนหมอน
เมื่อกี้ เฮ่อจิ้นใช้เอวและหน้าท้องกระแทกเข้าใส่เธอ...
เธอสัมผัสได้
ขนาดนั่น
มันไม่ใหญ่เกินไปหน่อยเหรอ...!!
เสิ่นอวี่ถังแทบจะเป็นบ้า
แล้วก็ ทำไมแค่จูบสองสามที เฮ่อจิ้นก็ชูคารวะแล้ว
ยังจะมาประชดว่าเธออ่อนไหวง่ายอีก เธอว่าเฮ่อจิ้นนั่นแหละอ่อนไหวที่สุด!
ตอนนี้เฮ่อจิ้นอยู่ในห้องน้ำ
สายน้ำเย็นเฉียบพวยพุ่งออกมาไม่หยุด ไอหมอกสีขาวขุ่นอบอวลทั่วพื้นที่ในพริบตา เลือนรอยเส้นแข็งกร้าวของกระเบื้อง และปกคลุมร่างสูงเพรียวเยือกเย็นของชายหนุ่ม
เฮ่อจิ้นหลับตาลงเล็กน้อย ขนตายาวเปียกชื้นด้วยละอองน้ำ เกิดเป็นม่านหมอกบางเบา บดบังแววตาเปี่ยมความปรารถนาอาวรณ์ที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
บนชั้นวางของกันน้ำข้าง ๆ โทรศัพท์กำลังเล่นวิดีโอคลิปหนึ่ง
ในวิดีโอ เสิ่นอวี่ถังในชุดเดรสสีแดงสดใส ถูกเขารัดเอวพาเต้นรำ ทุกยิ้มและแววตาดึงดูดใจจนแทบขาดใจ
เอวของเธอเล็กมาก แค่มือเดียวก็โอบรอบได้หมด ราวกับเกิดมาเพื่อยั่วยวน
อีกอย่าง โดยพื้นฐานแล้วเธอเป็นนักเต้นบัลเล่ต์มาก่อน ความอ่อนตัวของร่างกายจึงเหนือกว่าคนทั่วไป ราวกับเขาสามารถพับเธอให้เป็นท่าทางใดก็ได้ตามใจ...
ลูกกระเดือกของเฮ่อจิ้นขยับขึ้นลงอย่างควบคุมไม่ได้ รู้สึกแห้งผากด้วยความอดกลั้น ลมหายใจหนักหน่วง ทั้งอาวรณ์และเร่าร้อน
อยากได้เธอเหลือเกิน
อยาก...เธอจัง
ตลอดทั้งสัปดาห์ เสิ่นอวี่ถังคอยหลบหน้าเฮ่อจิ้นอยู่บ่อย ๆ
ปากก็บอกว่ามีเรียนเยอะ ยุ่งมาก แต่ความจริงแล้วแค่แอบหนีออกไปเที่ยวเล่น
เหมือนแมวที่เล่นซ่อนหา นึกว่าตัวเองซ่อนเก่ง แต่ที่จริงปลายหางยังโผล่ออกมาให้เห็น
แต่ก็ช่วยไม่ได้ นี่คือข้อเสียของการอยู่ด้วยกัน เพราะพอถูกเฮ่อจิ้นจับได้ ก็โดนรวบจูบเป็นชุดใหญ่