ภายในห้องนอนที่มืดสนิท
เสิ่นอวี่ถังนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาผนัง ดวงตาหลับสนิท ใบหน้ายามหลับดูสงบนิ่ง
ในห้วงภวังค์ เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมากดทับ คล้ายเป็นสัตว์ตัวเล็ก รั้งมือน้อย ๆ ของเธอก่อน แล้วลูบไล้ใบหน้าเล็ก ๆ สุดท้ายยังโอบรัดเอวเธอไว้
คงไม่ใช่ผีอำหรอกนะ?
เสิ่นอวี่ถังขมวดคิ้ว พลิกตัว
ทันใดนั้น ลมหายใจร้อนผ่าวที่คุ้นเคยก็รินรดลงบนใบหน้าเธอ
ร้อนจัง
กลิ่นมินต์เย็นจาง ๆ กระตุ้นประสาทสัมผัสของเธอ
เสิ่นอวี่ถังงัวเงียลืมตาขึ้น
ห้องไร้แสงสลัว แต่ในความเลือนราง เบื้องหน้าดูเหมือนมีใครนอนอยู่
?!
สมองของเสิ่นอวี่ถังว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เธอสะดุ้งตื่นเต็มตัว ริมฝีปากอิ่มแย้มอ้า เตรียมจะกรีดร้อง
วินาทีต่อมา คนผู้นั้นก็พลิกตัวคร่อมเธอ เอามือปิดปากเธอไว้ น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า:
"ชู่ว... เบา ๆ หน่อย เป็นฉันเอง"