เสิ่นอวี่ถังใช้แรงอยู่พักใหญ่ ถึงได้ประคองครึ่งลากครึ่งดึงร่างสูงโปร่งของเฮ่อจิ้นให้เข้าไปในที่นั่งคนขับได้
ภายในรถปิดสนิทและเงียบสงัด แสงสลัวนุ่มนวลสาดลงมา ยิ่งขับให้รอยแดงช้ำที่ถูกต่อยตรงกรามเขาดูเด่นชัด
เสิ่นอวี่ถังค้นหากล่องยาฉุกเฉินเล็ก ๆ หยิบแผ่นเจลเย็นออกมา แล้วค่อย ๆ ประคบลงบนแนวกรามของเฮ่อจิ้นอย่างเบามือ
“เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม”
สัมผัสเย็นเฉียบช่วยบรรเทาความเจ็บปวดร้อนผ่าวลงได้บ้าง
เฮ่อจิ้นนอนอ่อนแรงพิงพนักเบาะ น้ำเสียงฟังดูอ่อนล้า ขนตายังก้มลงต่ำ ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
“อืม เจ็บนิดหน่อย...”
เสิ่นอวี่ถังแทบคลั่ง “ก็เพราะฟู่หานเซิงบ้านั่นแท้ ๆ มันกล้าดียังไงมาต่อยนาย สมองมันพัฒนาไม่เต็มที่ ซีรีเบลลัมไม่ทำงานเลยรึไง”
ได้ยินดังนั้น ขนตาที่ก้มลงของเฮ่อจิ้นก็กระพือเบา ๆ มุมปากยกขึ้นจนแทบสังเกตไม่เห็น
“ใครจะไปรู้ล่ะ”
เขาเหยียบคันเร่ง รถแล่นเข้าสู่ถนนเรียบ
ตำหนักหยุนหลาน ลานจอดรถใต้ดินส่วนตัว
รถจอดสนิท เสิ่นอวี่ถังยกมือปลดเข็มขัดนิรภัย กำลังจะลงจากรถ
ชั่วขณะต่อมา มือเรียวยาวกระดูกชัดก็ยื่นออกมาขวางกลางอากาศ รัดเอวอ่อนนุ่มของเธอไว้แน่น แล้วออกแรงเล็กน้อย
“อ๊ะ...!”
เสิ่นอวี่ถังเสียหลัก ร่วงลงบนตัวเฮ่อจิ้นเต็ม ๆ ในท่าหันหน้าเข้าหากัน
ริมฝีปากเธอเผลอส่งเสียงร้อง “นี่ทำอะไรน่ะ”