สุดท้าย ในห้องน้ำที่อบอวลด้วยไอหมอก
เฮ่อจิ้นขอเธออีกครั้ง
ละอองไออุ่นคลอเคลียเลื่อนลอย เลือนรางกระจกเงา และขยี้ค่ำคืนแสนหวานให้แหลกละเอียด
หางตาของเสิ่นอวี่ถังแดงระเรื่อ ดุจดอกกุหลาบงามละเมียดที่เบ่งบานถึงจุดสิ้นยอด ก่อนจะค่อย ๆ เหี่ยวเฉาจมลงสู่ดิน
“ฮือ พี่คะ ได้โปรดเถอะนะ...”
หยาดน้ำตาใสแวววาวร่วงลงบนไหล่ของเฮ่อจิ้น
เฮ่อจิ้นดวงตาล้ำลึก ทุกเส้นประสาทถูกความเพลิดเพลินท่วมท้นพัดพา เขาออกคำสั่งเสียงต่ำ
“เรียกคุณสามี”
“คุณสามี...”
เสิ่นอวี่ถังสูญสิ้นความสามารถในการคิดโดยสิ้นเชิงแล้ว
ยามวิกาล
เฮ่อจิ้นยังคงโอบกอดเอวเธอไว้
ไม่มีวันแยกจาก
เสิ่นอวี่ถังไหนเลยจะสนใจอะไรได้มาก พอหัวเพิ่งถึงหมอน ก็ม่อยหลับงัวเงียไป
เฮ่อจิ้นก้มหน้าซุกที่ซอกคอหอมนุ่มของเธอจากด้านหลัง อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจพรืด
“เด็กน้อย สบายจัง”
เขาไม่เคยหลับดีได้เหมือนวันนี้มาก่อนเลย
...
ตลอดหนึ่งสัปดาห์
ฟู่หานเซิงไม่ได้หลับดีสักคืน
ในห้องส่วนตัวที่แสงนีออนสลัวพร่า
ใต้ตาของเขาเป็นรอยดำคล้ำ ท่าทางสิ้นไร้เรี่ยวแรง เชิ้ตสีขาวที่เคยใส่อยู่เป็นประจำกลับเต็มไปด้วยรอยยับยู่ยี่
“หานเกอ พอเถอะ อย่าดื่มอีกเลย!”
ฉีหลินรีบรุดมาคว้าขวดเหล้าในมือของฟู่หานเซิง
เขาเองก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้ว่า ฟู่หานเซิงสารภาพรักต่อเสิ่นอวี่ถังต่อหน้าคนมากมาย แถมยังต่อยตีกับเฮ่อจิ้นด้วย
ปลายนิ้วของฟู่หานเซิงว่างเปล่า ขวดเหล้าถูกแย่งไป เขาคงท่าทางก้มหน้าค้าง สายลมในลำคอตีบตันจนแทบขาดใจ