เฮ่อจิ้นหันหลังให้ฟู่หานเซิง ได้ยินเสียงวิ่งตรงมาของอีกฝ่ายก็หันหน้ากลับไป ไม่ได้หลบ
แต่ยอมรับหมัดนั้นตรง ๆ
เสียง “ฟึบ” ดังสนั่น!
แรงกระแทกมหาศาลทำให้ขากรรไกรของเฮ่อจิ้นบิดไปด้านข้างอย่างแรง แก้มครึ่งหนึ่งขึ้นสีแดงอย่างรวดเร็ว
นักเรียนที่ยืนล้อมอยู่รอบ ๆ ต่างพากันตกใจจนสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง รู้สึกรวมกลุ่มถอยหลังไปหลายก้าว
แต่เฮ่อจิ้นที่โดนหมัดหนักเข้าเต็ม ๆ กลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ริมฝีปากกลับยกยิ้มจาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ พูดกับเสิ่นอวี่ถังว่า:
“เด็กน้อย ไปรอฉันข้าง ๆ นะ”
“คุณ...” เสิ่นอวี่ถังเต็มไปด้วยความปวดใจ ปลายนิ้วบีบชายกระโปรงแน่น กำลังจะพูดอะไร
ชั่ววินาทีถัดมา ก็เห็นเฮ่อจิ้นพุ่งเข้าไป ในแววตาพลุ่งพล่านด้วยความเย็นชาดุดัน รีบคว้าปกเสื้อของฟู่หานเซิงไว้
“ปัง——”
เสียงกระแทกทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง
หมัดที่ห่อหุ้มด้วยพลังทั้งหมดของเฮ่อจิ้นกระแทกเข้าใส่คางของฟู่หานเซิงอย่างแรง
จนสมองของฟู่หานเซิงหมุนคว้าง ก้าวเซถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ก่อนแผ่นหลังจะกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงถึงจะยืนได้อย่างลำบาก
เฮ่อจิ้นมองลงมาจากที่สูง หัวเราะเยาะสั้น ๆ น้ำเสียงไม่รีบไม่ช้า เต็มไปด้วยความยโสและยั่วยุ:
“สารภาพรักกับคู่หมั้นของผม นี่คุณ... อยากเป็นชู้เหรอ?”
การที่คนเดียวซ้อมอีกฝ่ายฝ่ายเดียว นั่นเรียกว่าการรังแก
แต่ในเมื่อฟู่หานเซิงกล้าลงมือก่อน แล้วเขาต่อยกลับไป นั่นเรียกว่าการต่อยตีกัน
“คุณพระ เฮ่อจิ้นกับฟู่หานเซิงสู้กันแล้ว!”
ฝูงชนที่ล้อมอยู่รอบ ๆ ระเบิดเสียงอุทานดังขึ้นเป็นระลอก