หลังกินอาหารเสร็จ คนใช้ก็เข็นเค้กวันเกิดสีชมพูกุหลาบสามชั้นสุดประณีตเข้ามา
หลังกินอาหารเสร็จ คนใช้ก็เข็นเค้กวันเกิดสีชมพูกุหลาบสามชั้นสุดประณีตเข้ามา
เสิ่นอวี่ถังหลับตาลง อธิษฐานในใจ
เสิ่นอวี่ถังหลับตาลง อธิษฐานในใจ
หวัง……
ขอให้…
ครึ่งนาทีต่อมา เธอเป่าเทียนดับ
ครึ่งนาทีต่อมา เธอเป่าเทียนดับ
ขอให้ครอบครัวของเธอ ขอให้เฮ่อจิ้น ทุกคนอยู่ดีมีสุข
ขอให้ครอบครัวของเธอ ขอให้เฮ่อจิ้น ทุกคนปลอดภัยดี
สามทุ่มแล้ว ท้องฟ้ามืดลง ลมค่ำของฤดูร้อนพัดใบต้นเกาลัดข้าง ๆ จนส่งเสียงกรอบแกรบ
สามทุ่มแล้ว ฟ้ามืดลง ลมร้อนยามค่ำของฤดูร้อนพัดใบต้นเกาลัดข้าง ๆ ให้เกิดเสียงกรุยกราย
เสิ่นอวี่ถังกับเฮ่อจิ้นออกจากจวนสกุลเสิ่น
เสิ่นอวี่ถังกับเฮ่อจิ้นออกจากจวนสกุลเสิ่น
เธอเพิ่งเปิดประตูรถ
เธอเพิ่งเปิดประตูรถ
ตาเฒ่าพ่อบ้านจู่ ๆ ก็วิ่งเข้ามาหา ยื่นกล่องของขวัญสองใบให้เธอ ใบหนึ่งเป็นกล่องสีขาวสุดประณีต อีกใบเป็นสีเขียวอมฟ้า
ตาเฒ่าพ่อบ้านก็วิ่งมาหยุดตรงหน้าเธอ ยื่นกล่องของขวัญสองใบให้ ใบหนึ่งเป็นกล่องสีขาวประณีต อีกใบเป็นสีเขียวอมฟ้า
“คุณหนูใหญ่ครับ นี่คือของขวัญวันเกิดที่มีคนส่งมาให้เมื่อบ่ายนี้โดยไม่ระบุชื่อครับ”
“คุณหนูใหญ่ครับ นี่ของขวัญวันเกิดที่ส่งมาแบบไม่ลงชื่อเมื่อบ่ายนี้ครับ”
ไม่ระบุตัวตน?สอง?
ไม่ลงชื่อ? สองใบ?
“ค่ะ” เสิ่นอวี่ถังไม่ได้คิดอะไรมาก รับกล่องของขวัญทั้งสองใบแล้วก็ขึ้นรถ คาดเข็มขัดนิรภัย
“ค่ะ” เสิ่นอวี่ถังไม่ได้คิดมาก รับกล่องของขวัญทั้งสองก็ขึ้นรถ คาดเข็มขัดนิรภัย
เฮ่อจิ้นหมุนพวงมาลัยอย่างเรื่อยเปื่อย เหยียบคันเร่ง “ใครส่งมาให้เธอ”
เฮ่อจิ้นหมุนพวงมาลัยด้วยท่าทีเนือย ๆ เหยียบคันเร่ง “ใครส่งมาให้”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ชาติก่อนก็ไม่เห็นมีใครส่งกล่องของขวัญสีขาวใบนี้มาให้เธอนี่นา
ชาติก่อนก็ไม่มีใครส่งกล่องของขวัญสีขาวนี่มาให้เธอนี่
แต่ว่า เมื่อเทียบกับคนอื่น… เสิ่นอวี่ถังกลับใส่ใจใครบางคนมากกว่า
แต่ว่า เมื่อเทียบกับคนอื่น… เสิ่นอวี่ถังกลับสนใจใครบางคนมากกว่า
เธอหันไปมองคิ้วและดวงตาคมลึกของเฮ่อจิ้น แสงจากไฟถนนสาดผ่านใบหน้าเขา ขับให้เห็นสันคิ้วสูงและแนวกรามคมกริบ