“ครืน——”
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นกว่าเดิม สายฟ้าสีเงินขาวฟาดผ่านฟากฟ้ายามค่ำคืนดุจคมดาบ แสงเย็นเยียบเสียดแทงลอดผ่านช่องว่างเข้ามา ชวนขนหัวลุกน่าสะพรึงกลัว
เม็ดฝน “เปาะแปะ” กระทบลงบนหน้าต่าง
ในความฝัน เธอทำได้เพียงมองดูร่างของตัวเองล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ โลกหมุนคว้างอย่างรุนแรง เสียงทุกเสียงค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไปทีละน้อย เหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นอยู่ในอก ช้าลง อ่อนแรงลงทุกขณะ
สุดท้ายคนที่มาถึงก่อนที่เธอจะตาย คือเฮ่อจิ้น
มือที่มีข้อนิ้วสวยคมของชายหนุ่มชุ่มโชกไปด้วยเลือด
เขาโอบกอดเธอเอาไว้เช่นนั้น ราวกับอยากจะฝังเธอลงในกระดูกของตัวเอง…
เสิ่นอวี่ถังขมวดคิ้ว รู้สึกทรมานไปทั้งตัว เจ็บปวดไปทั่วร่าง รู้สึกเพียงว่าริมฝีปากชา ๆ รอบข้างกดดันขึ้นทุกที แม้แต่การหายใจก็ติดขัดขึ้นมา
ไม่ได้แล้ว จะหายใจไม่ออกแล้ว!
เธอสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา
ใบหน้าที่เย้ายวนชวนหลงใหลของเฮ่อจิ้นอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาหงส์ปิดปรือลงครึ่งหนึ่ง ไฝน้ำตาดั่งหยดเลือดที่จับตัวแข็งในแสงสลัว
ห้องนอนที่มืดมิด เฮ่อจิ้นปีนขึ้นมาบนเตียงเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
อ๊า ๆ ๆ
เสิ่นอวี่ถังสะดุ้งตื่นทันใด “เฮ่อจิ้น? คุณ…ทำอะไรน่ะ!”
“อืม ทำได้นะ”
“?”
เฮ่อจิ้นหัวเราะเสียงต่ำกระซิบข้างใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรินผ่านโสตประสาทอันอ่อนไหวของเธอ เสียงแหบพร่าฟังดูเย้ายวน: “สุขสันต์วันเกิด เจ้าหญิงน้อยของฉัน”
เสิ่นอวี่ถังอยากจะไล่เขาออกไป แต่เมื่อเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ด้านนอกระลอกแล้วระลอกเล่า ร่างกายของเธอสั่นน้อย ๆ คำพูดก็ชะงักไปทันที
“คือว่า” เสิ่นอวี่ถังถามเสียงเบา “คุณ…คุณคืนนี้อยู่ที่นี่ไหม?”