ภายในห้อง
กลิ่นหอมเย็นของมินต์ที่แผ่ซ่านราวกับจับจองทุกพื้นที่ โอบล้อมด้วยกลิ่นอายของชายหนุ่ม ดั่งตาข่ายที่มองไม่เห็น ปกคลุมลงมาทั่วทุกทิศ
ด้านหลังของเสิ่นอวี่ถังคือโซฟานุ่มนิ่ม ด้านหน้าคือร่างสูงใหญ่กดดันของเฮ่อจิ้น
เธอถูกไอร้อนจากกายชายหนุ่มแผดเผา กระดูกสันหลังพลันอ่อนยวบ “...แล้วจะให้รางวัลยังไงล่ะ”
เฮ่อจิ้นเลิกคิ้วน้อย ๆ ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย แววตาคมกริบแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และไม่ยอมใคร
“ว่าไงล่ะ”
เสิ่นอวี่ถังคิดครู่หนึ่ง ยกมือทั้งสองข้างคล้องรอบต้นคอเขา เงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง แล้วจูบที่แก้มด้านข้างของเขา
ดวงตาคู่สวยใสแวววาวดั่งหยาดน้ำค้างของเธอจ้องมองเขา “แบบนี้...ได้ไหม”
เฮือก...
เฮ่อจิ้นอยากจะฟัดเธอให้ตายคาที่
“ยังไม่พอ” เขาเอ่ยพลางยกมือคลึงเหรียญทองที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกของเสิ่นอวี่ถังไปมา พลางกระซิบข้างหูเธอ “ฉันอยากให้เด็กน้อยชมฉัน”
ชมเขา?
เสิ่นอวี่ถังหลุดปากทันควัน “นายสุดยอดเลย”
เฮ่อจิ้น “...”
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของชายหนุ่ม เสิ่นอวี่ถังรีบกลบเกลื่อนทันที ทำน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับคุณครูอนุบาลปลอบเด็กน้อย
“นายเก่งที่สุดเลยนะ”
พูดไป เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบลูกอมรสส้มเลมอนออกมาเม็ดหนึ่ง แกะห่อพลาสติกแล้วยื่นไปตรงปากเขา “นี่คือรางวัล”
เฮ่อจิ้นก้มหน้างับลูกอมสีส้มเหลืองนั้น
“ฉันกับพี่ชิงเยว่ของเธอ ใครว่ายน้ำเก่งกว่ากัน”
เสิ่นอวี่ถัง “นายเก่งกว่า นายเก่งกว่า...พอใจยัง”
เฮ่อจิ้นท้าวแขนคร่อมตัวเธอ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวก็ยิ่งชัดเจนขึ้น