เสิ่นอวี่ถังถูกเขาอุ้มเข้าไปในห้องนอน
ตัวอ่อนยวบเหมือนลูกแมว ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา ขยับไปไหนไม่ได้
เธอพูดว่า “เฮ่อจิ้น นายนี่มันโรคจิตชัด ๆ ไปไกล ๆ เลยนะ!”
เพราะเสิ่นอวี่ถังไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเฮ่อจิ้นจะ…
นานขนาดนี้
เล่นเอาเธอหมดแรงเลย
“ก็จะติดเธอแค่นี้” น้ำเสียงเฮ่อจิ้นเจือแววกวนประสาท ไฝน้ำตาที่หางตายกขึ้นเล็กน้อยตามรอยยิ้ม
เขากัดใบหูเธอเบา ๆ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดข้างใบหู ทั้งคันทั้งชา
!!
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกหมาตัวใหญ่เลียหยอกอย่างเอ็นดู
“คืนนี้นอนด้วยกันนะ” เฮ่อจิ้นกดเอวเธอไว้ พูดเสียงจริงจัง “ฉันกลัวความมืด”
นายน่ะกลัวผีสิท่า
ตอนที่เฮ่อจิ้นกำลังจะมุดเข้าไปในผ้าห่มสีชมพูอ่อนนุ่มของเธอ
เสิ่นอวี่ถังก็ไล่เขาออกมาทั้งหน้าแดง!
ในขณะเดียวกัน
“คุณเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่เหรอ?”
บาร์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ค่อนข้างจะไม่ค่อยสุภาพ แสงไฟสลัว มีแค่ไฟสปอตหลากสีไม่กี่ดวงบนเพดานหมุนไปมา
ผู้ชายหน้าตาพอใช้ได้นั่งอยู่บนโซฟา ไขว่ห้าง มือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด
สายตาเขากวาดมองซูหร่วนหร่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังประเมินสินค้าที่วางอยู่บนชั้น
ซูหร่วนหร่วนใส่ชุดพนักงานเสิร์ฟแบบพิเศษที่ค่อนข้างโป๊ ยืนก้มหัวขอโทษอยู่ข้าง ๆ ท่าทางน่าสงสาร
“คุณคะ ขะ ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ พี่...”
ตอนนี้เธอทำได้แค่ทำงานในบาร์ไม่ค่อยสุภาพแบบนี้ ที่อื่น ๆ ไม่รู้ทำไมถึงไม่มีใครรับเธอเลย บอกว่าเธอไปล่วงเกินใครบางคนเข้า ก็เลยไม่กล้ารับ
เธอจะไม่มีเงินอยู่แล้วจริง ๆ โทรศัพท์ทวงหนี้โทรมาวันละยี่สิบกว่าสาย ทุกครั้งที่ดังขึ้นก็ทำให้เธอใจเต้นตึกตักด้วยความกลัว