เฮ่อจิ้นว่ายเร็วมาก หัวไหล่ขับเคลื่อนแขน เอวและหน้าท้องออกแรงส่งต่อไปยังขา พรสวรรค์น่าทึ่ง
ฟู่หานเซิงว่ายตามหลังเฮ่อจิ้น แต่เมื่อผลัดกันไปมาได้ไม่กี่รอบ เขาก็ว่ายได้ลำบากขึ้นเรื่อย ๆ ระยะห่างจากเฮ่อจิ้นก็ยิ่งไกลออกไป
ช่วง 100 เมตรสุดท้ายที่เป็นการสปรินท์ จังหวะและความเร็วของเฮ่อจิ้นยิ่งสูงขึ้น
คว้าที่หนึ่งไปแบบทิ้งขาดอย่างไม่มีปัญหา!
ชั่วพริบตา อัฒจันทร์รอบข้างก็ระเบิดเสียงเชียร์กึกก้อง:
“พระเจ้า สมแล้วที่เป็นเฮ่อจิ้น! แซงโรงเรียนอื่นกระจุยเลย!!”
“ทางนี้ขอให้คำประเมินว่าโคตรเทพ”
“โอ๊ย หุ่นนี่ น่าเสียดายที่ไม่โชว์ซิกแพค! เอ้อ แต่ใส่ชุดว่ายน้ำกลับดูล่อตายิ่งกว่าเดิม สีเทาทำให้ดูใหญ่จริง ๆ…”
“เทียบกันแล้ว ฟู่หานเซิงยังห่างชั้นอยู่มาก ถึงฉันจะเห็นเขาซ้อมว่ายน้ำบ่อย ๆ แต่ไม่นึกว่าจะตามหลังเยอะขนาดนี้”
“ช่วยไม่ได้ พรสวรรค์เป็นเรื่องโหดร้ายสุด ๆ จุดเด่นกับพันธุกรรมของเฮ่อจิ้นก็เห็น ๆ กันอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะไปถึงได้แค่พยายาม…”
เฮ่อจิ้นเดินขึ้นจากสระ หยดน้ำไหลรินจากตัวเขา ลามผ่านร่องอกและซิกแพคแน่น ๆ ไหลลงไปตามขอบกางเกงว่ายน้ำสีเทา แล้วหยดแหมะ ๆ ลงบนพื้น
เขาเกลี่ยผมสั้นเปียกหมาด ๆ บนหน้าผากอย่างเกียจคร้าน แค่ท่วงท่าเนือย ๆ ก็หล่อจนขาอ่อน
และในจังหวะนั้นเอง
แววตาลุ่มลึกของเขาก็ทะลุผ่านฝูงชน มองตรงมาที่เสิ่นอวี่ถัง