ซูหร่วนหร่วนพูดว่า "วันนี้เธอเต้นเสร็จแล้ว คงไม่มาประกาศรักนายอีกหรอกใช่ไหม"
ทั้งมหาวิทยาลัยรู้กันว่าเสิ่นอวี่ถังตั้งแต่ปีหนึ่งก็พร่ำเพ้อสารภาพรักกับฟู่หานเซิงไม่หยุด
แถมยังเอาเทียนกับลูกโป่งรูปหัวใจ ดอกกุหลาบแดงไปกองเต็มหน้าตึกหอชายอีกต่างหาก
ปีที่แล้วตอนแข่งวอลเลย์บอล เสิ่นอวี่ถังเต้นเชียร์ลีดเดอร์เสร็จก็หยิบไมค์มาอ่านจดหมายรักสามหน้ากระดาษ
ฟู่หานเซิงคิดถึงเรื่องในอดีตพวกนี้แล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
รำคาญ
แถมยังหงุดหงิดอีกด้วย
แต่เขาไม่เคยปฏิเสธการตามจีบของเสิ่นอวี่ถังแบบชัดเจนสักที ไม่เคยปฏิเสธเงินโอนของเธอเลยเหมือนกัน
ฟู่หานเซิงทำหน้านิ่งเฉยเหมือนไม่ใส่ใจ น้ำเสียงราบเรียบ พูดจืดๆ ว่า
"ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่รับรักเธออยู่ดี"
ไม่นานก็ถึงการแสดงเปิดงานที่สอง
คนดูข้างล่างรู้กันแก่ใจดีว่าคุณหนูใหญ่มาเพื่อสารภาพรักอีกแล้ว
เสิ่นอวี่ถังยืนกลางสนามสุด เต้นตามเสียงเพลง เรือนร่างเบาหวิวดั่งปุยนุ่น
ชายเสื้อเด้งขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะ เผยบั้นเอวขาวผ่องราวกับจับบิดได้
หุ่นของเธอเซี๊ยะมาก ขายาว เอวบาง เส้นโค้งสมบูรณ์แบบเกินเหตุจนคนทั้งชายหญิงพาลลืมหายใจ
นี่มันปีศาจร้ายอันดับหนึ่งชัดๆ!
เสียงอุทานดังระงมจากข้างล่าง
ซูหร่วนหร่วนนึกไม่ถึงว่าเสิ่นอวี่ถังจะเต้นเก่งขึ้นเร็วขนาดนี้
ยิ่งนึกไม่ถึงว่าแค่เป็นเชียร์ลีดเดอร์ก็ยังยั่วยวนได้ขนาดนี้
ซูหร่วนหร่วนรู้สึกถึงภัยคุกคาม กำมือแน่น หันไปจ้องฟู่หานเซิง
แต่ฟู่หานเซิงแค่มองเสิ่นอวี่ถังแวบเดียวก็เมินหน้าหนีด้วยสีหน้าเย็นชา ราวกับไม่แคร์เธอเลย
ซูหร่วนหร่วนถึงได้ผ่อนคลายลงเต็มที่
เสิ่นอวี่ถังเต้นสวยแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์?
ฟู่หานเซิงไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ
เวลานี้ อีกฝั่งหนึ่ง
โจวเฮ่อก็กำลังร้อง "โอ้โห ต้องยอมรับว่าคุณหนูหุ่นโคตรดี เอวบางเฉียบ"
เพิ่งพูดจบ มีเสียงขรึมดังมาจากข้างๆ "หลับตา"
โจวเฮ่อ "หา?"
เฮ่อจิ้นเอนพิงพนักเก้าอี้ งุ่นง่านหยิบไฟแช็กขึ้นมากำเล่น ดวงตาดำขลับ ปล่อยแรงกดดันแผ่ซ่าน
"ฉันบอกให้หลับตา"
โจวเฮ่อ "???"
ถึงไม่รู้ว่าทำไมพี่จิ้นถึงหงุดหงิดขึ้นมากะทันหัน แต่เขาก็ทำตาม รีบเอามือปิดตาทำตัวเป็นเด็กดี
เฮ่อจิ้นเอามือเท้าคาง มองคนบนเวทีเต้นรำ นิ้วเคาะที่เท้าแขนเก้าอี้เป็นจังหวะห่างๆ
แววตาลุ่มลึกของชายหนุ่มค่อยๆ กวาดผ่านต้นขาขาวของเสิ่นอวี่ถัง แล้วหยุดที่เอวและใบหน้าของเธอ
ไม่นาน การเต้นก็จบลง เสิ่นอวี่ถังรับไมค์มา
โจวเฮ่อถึงได้ลืมตา ร้อนใจดึงเสื้อเฮ่อจิ้น "แย่แล้วๆ พี่จิ้น ผมรู้สึกว่าเธอจะเปลี่ยนใจอีกแล้ว เธอจะเชียร์พี่จริงเหรอ"
ก็ใครๆ ก็รู้ว่าเสิ่นอวี่ถังเป็นแฟนพันธุ์แท้ขั้นเทพของฟู่หานเซิงเลยนะ
แถมเป็นพวกแฟนคลับหัวรุนแรงทุ่มทุนสร้าง ทุ่มหนักมาก สู้สุดใจ ไม่ยอมให้ใครว่าเขาแม้แต่คำเดียว
เฮ่อจิ้นนิ่งไม่พูด นิ้วกลับกำเป็นหมัดเงียบๆ แววตาฉายแววมืดมน
บนเวที เสิ่นอวี่ถังถือไมค์ยิ้มบางๆ "ฉันอยากพูดกับเฮ่อจิ้นจากคณะการเงินว่า สู้ๆ นะ ฉันเชื่อว่านายต้องชนะการแข่งได้แน่นอน!"
พูดจบก็เดินลงจากเวทีแบบไม่รีรอ
ทุกคนตะลึงงัน
"หา?"
"เดี๋ยว... เมื่อกี้เธอพูดว่าใครนะ"
"ฉันหูฝาดเหรอ เธอเชียร์เฮ่อจิ้น? เธอกับเฮ่อจิ้นไม่ใช่ไม่ถูกกันมาตลอดเหรอ"
"โอ้โห! วันนี้คุณหนูเสิ่นไม่มาเชียร์ฟู่หานเซิง? ไม่ปกติแล้วนะ เธอกินยาผิดขวดหรือเปล่า"
"รู้สึกว่าวันนี้เธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย แปลกๆ..."
ข้างล่าง ฉีหลิน เพื่อนของฟู่หานเซิงก็อึ้งไปเลย "พี่หาน เธอเป็นอะไร"
แม้แต่ซูหร่วนหร่วนก็ยังตกใจ
ฟู่หานเซิงเม้มปากบาง ยังคงวางท่าเป็นดอกไม้บนยอดเขา ดวงตาเหยียดหยาม พูดเสียงเย็นว่า
"แสร้งถอยเพื่อให้เราตาม หลงตัวเอง"
กลเม็ดต่ำๆ แบบนี้ เขาไม่แคร์เธอเลยสักนิด
อีกฟากของสนาม ที่นั่งของเสิ่นอวี่ถังอยู่ติดกับเฮ่อจิ้น เธอหันไปบอกเขาว่า
"จัดการแข่งได้ ไม่มีปัญหาใช่ไหม"
เฮ่อจิ้นยกยิ้มมุมปากแบบเสเพล อารมณ์ดูดีมาก แววตาเจือความหยอกล้อ
"อยากให้ฉันกระทืบฟู่หานเซิงจริงๆ เหรอ"
"จริงสิ" เสิ่นอวี่ถังเต็มไปด้วยความสงสัย "หรือฝีมือนายไม่พอจะกระทืบเขา"
ชาติก่อน
เธอก็มาเต้นเชียร์เหมือนกัน แต่เชียร์ให้ฟู่หานเซิง
ตามท้องเรื่องเดิมในนิยาย เธอเป็นนางร้ายสมองกลวง เป็นได้แค่ตัวประกอบปัญญาอ่อน เอาแต่ตามตูดฟู่หานเซิงอย่างกับแฟนคลับตัวยง
ฟู่หานเซิงมองเธออย่างเหนือชั้น เย็นชาราวคนแปลกหน้ามาตลอด
ส่วนเธอพอเต้นเชียร์เสร็จ เฮ่อจิ้นก็ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ดีๆ ก็ถอนตัวจากการแข่ง ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
สุดท้ายฟู่หานเซิงก็คว้า MVP ฝ่ายชนะการแข่งวอลเลย์บอล ได้รับเสียงเฮกับความสนใจจากทั้งสนาม
เสิ่นอวี่ถังหงุดหงิด
เฮ่อจิ้นจ้องดูสีหน้าเธอ เลิกคิ้วเบาๆ เปลี่ยนจังหวะพูด "ก็ได้นะ แต่—"
"เธอทำใจได้เหรอ ให้พี่หานเซิงที่รักสุดที่รักของเธอแพ้น่ะ"
"..."
อะไรคือพี่หานเซิงที่รักสุดที่รัก?
เสิ่นอวี่ถังคราวนี้แทบจะพะอืดพะอม ขนลุกเกรียว ลูบแขนตัวเองแล้วพูดว่า
"ตอนนี้เห็นหน้าเขาแล้วอยากจะอ้วก ถ้านายกระทืบเขาได้ ฉันเลี้ยงข้าวนายดีไหม"
โจวเฮ่อพุ่งเข้ามาเต็มตัว หน้าเต็มไปด้วยคำถาม "คุณพี่ นี่ไม่ใช่แล้วมั้ง เธอชอบเขาไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่แค่เห็นเขาก็รู้สึกหัวใจพองฟูหวานซึ้งหรอกเหรอ"
"..."
พองบ้าไรล่ะ
เสิ่นอวี่ถังพูดว่า "ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว"
เฮ่อจิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์คู่สวยลุ่มลึกมีเสน่ห์เย้ายวน จ้องเธอแบบนั้น ให้ความรู้สึกราวกับลึกซึ้ง แววตากลับประชดประชัน เหมือนตั้งใจยิ้มเยาะ
"คุณหนูของผม คราวก่อนคุณก็พูดแบบนี้แหละ"
เสิ่นอวี่ถัง "เอ่อ... เหรอ"
เธอรู้สึกผิดจนลูบจมูก
ดูท่า... ก็จริง
ในนิยายต้นฉบับ เธอถูกควบคุมด้วยเนื้อเรื่อง เพื่อดึงดูดความสนใจฟู่หานเซิง เธอทุกวิธีก็เคยลองมาหมดแล้ว
ร้องไห้ งอแง ขู่ฆ่าตัวตาย แถมยังแกล้งบอกว่าไม่ชอบเขา สุดท้ายก็กลับไปเกาะแกะเขาอยู่ดี
ในเส้นทางสมองรักนำทางเนี่ย เสิ่นอวี่ถังอยู่อันดับสอง ก็ไม่มีใครกล้าอยู่อันดับหนึ่ง
เธอชูนิ้วขึ้นมาจริงจัง "คราวนี้เอาจริงละ ฉันไม่ชอบเขาแล้ว ฉันสาบานว่าจะไม่ตามจีบเขาอีก!"
เฮ่อจิ้นยังคงไม่ยี่หระ ราวกับไม่แคร์เลย พูดเรียบๆ "อ้อ เกี่ยวอะไรกับผม"
โจวเฮ่อ "อ้อ ผมก็ไม่เชื่อ"
เสิ่นอวี่ถัง "..."
"แต่ว่า" เฮ่อจิ้นเปลี่ยนจังหวะพูด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงดูมีความสนใจ "ช่วยคุณกระทืบเขา ก็พอได้นะ"
เขาโยนลูกบอลในมือขึ้นลงแบบเรื่อยเปื่อย สบายๆ เสริมแบบเนือยๆ
"ยังไงซะ ผมก็หมั่นไส้เขามานานแล้ว"
อยากกระทืบมันตายตั้งนานแล้ว!