"ก็แหงล่ะ! การแข่งของฟู่หานเซิงทั้งที คุณหนูเสิ่นเคยพลาดซะที่ไหน? หล่อนน่ะ แฟนคลับคลั่งไคล้ของฟู่หานเซิงเลยล่ะ!"
"จริงค่ะ ฟู่หานเซิงไปไหน คุณหนูเสิ่นตามไปที่นั่น ไร้ศักดิ์ศรีจริงๆ"
ไม่นานนัก ฟู่หานเซิงก็เดินเข้ามาในสนามกีฬา
เขาสวมเสื้อนักกีฬาสีขาว สะอาดหมดจด ดั่งหิมะขาวโพลน ใบหน้าคมคายได้รูป ขนตายาว
แววตาของชายหนุ่มเยือกเย็นจางหาย ดั่งแสงจันทร์สีขาวที่สาดส่องลงบนผิวทะเลสาบอันสงบนิ่งท่ามกลางขุนเขา ให้ความรู้สึกเย็นชาและห่างเหิน ราวกับปฏิเสธผู้คนให้อยู่ห่างไกลนับพันลี้
สาวๆ ด้านล่างระเบิดเสียงกรี๊ดสนั่น:
"โอ๊ยตาย… ประธานนักเรียนก็หล่อเกินไปแล้ว! เย็นชา สุภาพ อ่อนโยน มีมารยาท นี่มันสเป๊คในฝันของฉันเลย! ปีนี้ฉันต้องเข้าสภานักเรียนให้ได้!"
"อ๊ากกก เรื่องราวของหนุ่มหล่อหน้ามนประจำโรงเรียนผู้ยากจนที่พลิกชีวิต ตอนนี้เขาก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีเป็นของตัวเองแล้วด้วยนะ ต่อไปคงเป็นท่านประธานเย็นชาจอมเผด็จการแน่ๆ สุดยอดไปเลย"
"สุดยอดตรงไหน? ไม่ใช่เพราะพึ่งเสิ่นอวี่ถังพวกบ้าชีวิตคนนั้นหรอกหรือ? ถ้าไม่มีเสิ่นอวี่ถังควักกระเป๋าให้เงินเขาไปเริ่มธุรกิจ เขาจะประสบความสำเร็จได้ยังไง?"
"งั้นก็เสิ่นอวี่ถังยอมเป็นหมาขี้ประจบให้เขาเองนี่นา ดูแต่หน้าตาเขาก็คุ้มแล้ว ถ้าฉันมีเงิน ฉันก็ยอมประจบ!"
ฟู่หานเซิงเดินไปถึงที่นั่ง ได้ยินเสียงซุบซิบนินทารอบตัว ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ สีหน้าเย็นชา
เขาไม่ชอบอย่างมากที่คนอื่นเอาเสิ่นอวี่ถังมาผูกโยงกับเขาเวลาพูดถึง
ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว คนอื่นก็จะพูดถึงว่าเสิ่นอวี่ถังให้เงินค่าครองชีพเขา สนับสนุนเขาเริ่มธุรกิจ
นี่ทำให้ในใจเขารู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก!
ทันใดนั้น
กลุ่มสาวๆ ก็ระเบิดเสียงกรี๊ดแหลมขึ้นอีกครั้ง
"ว้าย ว้าย ดูเร็ว นั่นเฮ่อจิ้นนี่!"
เห็นที่หน้าประตูใหญ่ไม่ไกลนัก มีร่างที่ดูมีอำนาจเหนือกว่าฟู่หานเซิงเดินเข้ามา:
เฮ่อจิ้นในชุดนักกีฬาสีดำทั้งตัว เส้นสายไหล่ที่เฉียบคมราวกับถูกมีดกรีด โครงขากรรไกรชัดเจน เปี่ยมด้วยพลังหนุ่มแน่น เสน่ห์ดึงดูดและฮอร์โมนที่แทบจะทะลักออกมา
เขาเสยผมปรกหน้าปรกตาอย่างลวกๆ ดูทั้งคมทั้งอันตราย ไม่เก็บงำความโอ้อวดของตัวเองแม้แต่น้อย
"เชี่ย เขาหล่อมากแม่ หล่อจนขาอ่อนวูบเลย!"
"มิน่าถึงบอกว่าสองคนนี้ ฟู่หานเซิงกับเฮ่อจิ้น คนหนึ่งเป็นดอกไม้บนยอดผา อีกคนเป็นคนหัวรั้นเอาแต่ใจ มันสุดขั้วกันจริงๆ"
"ฉันอยากดูพวกเขาสู้กัน ฮ่าๆๆ!"
"ฉันยังว่าเฮ่อจิ้นหล่อกว่า ดิบมาก ดูเหมือนจะมีความสามารถในการสืบพันธุ์สูงมาก แล้วอีกอย่างเขาเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลมหาเศรษฐีตัวจริงเสียด้วย! ไม่ได้เกาะผู้หญิงกินนะ!"
เฮ่อจิ้นเดินเข้าสนามกีฬา สายตากวาดไปยังที่นั่งของฟู่หานเซิงอย่างไม่ใส่ใจ
"เหอะ"
เฮ่อจิ้นหัวเราะเย็น นัยน์ตาสีดำล้ำลึกคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยความจู่โจมที่อันตราย
โจวเฮ่อตามมาด้านหลังเขา รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่ฝ่าเท้า "พี่จิ้น มองอะไรอยู่?"
ทำไมรู้สึกเหมือนมีเจตนาฆ่าฟุ้งขึ้นมา!
เฮ่อจิ้นเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง สายตาเลื่อนออกจากตัวฟู่หานเซิง พูดอย่างไม่ใส่ใจ:
"ไม่มีอะไร มองคนโง่คนหนึ่ง"
การแข่งขันใกล้จะเริ่มแล้ว
ก่อนเริ่ม ตามธรรมเนียมของโรงเรียน จะมีการแสดงของทีมเชียร์ลีดเดอร์ พอแสดงเสร็จก็จะให้กำลังใจคนที่จะลงแข่ง
การเต้นเปิดงานเพลงแรก คนที่ยืนตำแหน่งกลางคือซูหร่วนหร่วน
หล่อนใส่ชุดยูนิฟอร์มนักเรียนญี่ปุ่นสีฟ้าขาว เต้นอยู่กลางสนาม
เต้นเสร็จ แก้มหล่อนแดงระเรื่อเล็กน้อย พูดใส่ไมโครโฟน:
"การแข่งวอลเลย์บอลครั้งนี้ ดิฉันอยากบอกฟู่หานเซิงจากภาคคณิตศาสตร์ว่า สู้ๆ นะคะ~"
เสียงหวานละมุน เหมือนจะคั้นน้ำผึ้งออกมาได้
ด้านล่างค่อยๆ มีเสียงแซวกันดังขึ้น
"เอ๋? ถ้าฉันจำไม่ผิด เสิ่นอวี่ถังก็สมัครเป็นเชียร์ลีดเดอร์ จะมาให้กำลังใจฟู่หานเซิงนะ"
"สองสาวแย่งชายหนึ่ง? น่าสนใจแฮะ"
"งั้นซูหร่วนหร่วนก็เต้นดีกว่าน่ะสิ เต้นอย่างกับซอมบี้ของเสิ่นอวี่ถังน่ะ ไม่ต้องเลย!"
ซูหร่วนหร่วนฟังคำชื่นชมรอบตัว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ในใจได้ใจเป็นพิเศษ
หล่อนลงจากเวที นั่งลงข้างฟู่หานเซิง ดึงแขนเขา ยิ้มหวาน:
"หานเซิง สู้นะคะ"
"อืม" ฟู่หานเซิงพยักหน้าอย่างเยือกเย็น บนหน้าไม่มีอารมณ์มากนัก
เขามักจะเย็นชาอย่างนี้เสมอ สงบนิ่งกับทุกเรื่อง ไม่ค่อยมีช่วงเวลาที่เร่าร้อน
ซูหร่วนหร่วนก็ชินเสียแล้ว
"จริงสิ คืนนี้พี่อวี่ถังก็น่าจะมาให้กำลังใจคุณเหมือนกันใช่ไหม?"
ฟู่หานเซิงขมวดคิ้ว
พอคิดว่า อีกเดี๋ยวจะต้องโดนเสิ่นอวี่ถังมาตอแยต่อหน้าคนเยอะแยะอีก ก็รู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก!
ทันใดนั้น
ที่หน้าประตู จู่ๆ ก็มีร่างงามตระการตาคนหนึ่งเดินเข้ามา
คนรอบตัวต่างเงยหน้ามองโดยพร้อมเพรียง หายใจติดขัด ถูกดึงดูดใจไปโดยสิ้นเชิง
เสิ่นอวี่ถังผมสีน้ำตาลอ่อน ใส่เสื้อครอปสั้นเข้ารูป เผยให้เห็นเอวคอดเรียว จับคู่กับกระโปรงหนังสั้นสีดำ แถมยังใส่ถุงน่องตาข่ายสีดำที่เซ็กซี่และเย้ายวน
เอวบาง ขายาว หน้าอกก็ใหญ่
ใบหน้าสวยใสซื่อบริสุทธิ์ที่แฝงไว้ด้วยเสน่ห์นี้ งดงามจนทำให้ทุกอย่างรอบข้างดูมืดมนไร้สีสัน
โดยเฉพาะผิวพรรณ ขาวมาก เป็นผิวละเอียดใสที่ได้รับการทะนุถนอมอย่างดี ดวงตางามระยับเป็นประกาย
ทุกแววตารอยยิ้มล้วนตรึงตรา สะกดหัวใจผู้คน
"สวรรค์ สวยเกินไปแล้ว!"
"ฉันจะร้องไห้แล้ว หนี่วาเทวี เธอไม่ยุติธรรมเลย! ทำไมหล่อนถึงสวยขนาดนี้!"
"คุณหนูเสิ่นจะเหลียวแลฉันสักทีได้ไหม ให้เงินค่าครองชีพฉันเดือนละหนึ่งล้าน ฉันยอมคุกเข่าเป็นหมาให้หล่อนเลย โฮ่งๆ!"
"จู่ๆ เสิ่นอวี่ถังก็สวยขึ้นมาขนาดนี้ได้ไง? หน้าตาก็ไม่ได้เปลี่ยนนะ แต่ดูเป็นคนละคนเลยจริงๆ…"
เสิ่นอวี่ถังในอดีต เพื่อดึงดูดความสนใจของฟู่หานเซิง มักจะติดขนตาปลอมที่ดูเกินจริงที่สุด ทารองพื้นหนาที่สุด ทำให้ใบหน้าสวยใสซื่อที่ดูบริสุทธิ์ต้องกลายเป็นขี้เหร่
บัดนี้ พอเปลี่ยนมาเป็นสไตล์การแต่งตัวที่เป็นตัวของตัวเอง ก็ทำให้ทั้งสนามตะลึงในทันที
ซูหร่วนหร่วนฟังคำชื่นชมรอบตัว กัดฟันกรอด กำนิ้วแน่น
ยุคนี้ใส่ถุงน่องตาข่าย ก็คือยั่วยวนผู้ชายไม่ใช่เหรอ จะร่านไปไหม?
ขาดผู้ชายจนเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!
ซูหร่วนหร่วนสูดลมหายใจลึก แล้วก็เขย่าแขนฟู่หานเซิงอย่างน่ารัก พูดว่า:
"ไม่คิดว่าพี่อวี่ถังจะมาให้กำลังใจคุณจริงๆ ด้วยนี่นา?"
ฟู่หานเซิงทอดสายตาเย็นชาไปบนตัวเสิ่นอวี่ถัง แต่แล้วก็รีบเบือนสายตาหนี เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและถือตัว:
"แล้วแต่เธอ ไม่เกี่ยวกับผม"
ในใจกลับหัวเราะเยาะอย่างดูถูก
สมเป็นเสิ่นอวี่ถัง ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลย อดรนทนไม่ไหวที่จะมาหาเขา!