เสียงนกหวีดดังขึ้น การแข่งขันเริ่มต้น
ทีมการเงินที่มีเฮ่อจิ้นเป็นหัวหน้าปะทะกับทีมคณิตศาสตร์ที่มีฟู่หานเซิงเป็นหัวหน้า
หากจะบอกว่าฟู่หานเซิงเป็นดั่งบุปผาบนยอดเขาสูงที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน เฮ่อจิ้นก็เป็นเปลวเพลิงที่ร้อนแรงแผดเผาทุ่งกว้าง บุคลิกของทั้งคู่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
สองหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยมาอยู่รวมกัน สาว ๆ ด้านล่างต่างไม่รู้ว่าควรมองใครดี จนกระทั่ง——
เฮ่อจิ้นดีดตัวขึ้นราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนตึง ในชั่วขณะที่ลอยกลางอากาศ ชายเสื้อของเขาถูกลมตีขึ้นมา เผยให้เห็นกล้ามท้องที่แน่นและแข็งแกร่ง
เขาค้างอยู่ที่จุดสูงสุด แล้วตบลูกเฉียงเข้าแดนคู่ต่อสู้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็พุ่งทะยานไปทั่วสนามอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่เห็นหัวฝ่ายตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย
“อ๊ากกกกก แต้มแรกตั้งแต่เปิดเกม!”
“เฮือก เฮ่อจิ้นนี่โหดเกินไปแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะถล่มคู่ต่อสู้ได้ง่ายขนาดนี้ ฟู่หานเซิงสู้หน่อยสิ”
“โอ๊ย ให้ตาย! หุ่นเฮ่อจิ้นนี่มันดีเกินไปแล้ว กล้ามแน่น ๆ นี่ต้อง20ซม. ได้มั้ง”
“นี่เรียกว่าถึงสะดือเลยไหม”
สาวข้าง ๆ หน้าแดง ตื่นเต้นสุดขีด “อ๊ากกกก หยุดพูดได้แล้ว ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว! รู้สึกว่าเฮ่อจิ้นมีช่วงเอวแข็งแรง แถมอึดสุด ๆ แบบอุ้มสาวท่าเดิมได้สามชั่วโมงไม่มีพักอะ!”
“ฉันขอตรวจการ์ดหน่อย!”
เสิ่นอวี่ถังที่นั่งอยู่ข้างหน้า “……”
นี่มันใช่เหรอ?
แต่ต้องยอมรับว่า ทุนเดิมของเฮ่อจิ้นนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ เขาหลงใหลการแข่งรถและชกมวย แล้วไหนจะฝึกต่อสู้ป้องกันตัวมาตั้งแต่เด็กอีก ยิ่งทำให้ดูดุดันไร้ขีดจำกัด
ในตอนนี้ เขาโจมตีอย่างรวดเร็วและดุดันอีกครั้ง ราวกับราชาหมาป่าที่วิ่งเหยาะ ๆ อย่างอิสระในทุ่งหญ้า ยโสและไร้การควบคุม
ฝั่งตรงข้าม สมาชิกทีมของฟู่หานเซิงถอยร่นไม่เป็นขบวน ภายใต้ความรู้สึกกดดันอันน่าสะพรึงของเฮ่อจิ้น ราวกับถูกบีบคอจนไม่มีแรงต่อต้านเลยแม้แต่น้อย
เฮ่อจิ้นเองก็ไม่ไว้หน้าฝ่ายตรงข้ามเลยสักนิด
2 ต่อ 0
“อ๊ากกกก!”
เสียงกรีดร้องรอบข้างดังขึ้นกว่าเดิม
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า เขาดูเหมือนจงใจตบลูกมาทางฟู่หานเซิงตลอด ตั้งใจพุ่งเป้าใส่โดยเฉพาะ
บรรยากาศตึงเครียดราวจะระเบิด
“ปัง——”
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง
สุดท้าย เฮ่อจิ้นคว้าชัยชนะไปด้วยสกอร์ 3:0 อย่างง่ายดาย เสียงกรีดร้องของสาว ๆ ด้านล่างแทบจะพังหลังคา
“อ๊ากกก ฉันไม่ไหวแล้ว เขาทำได้ยังไงให้ดูสบาย ๆ แต่ก็โหดได้ขนาดนี้?”
“เฮ่อจิ้นหล่อกว่านะ ฉันขอประกาศว่าศึกเทพบุตรมหาวิทยาลัย เฮ่อจิ้นชนะ!”
“ฉันโหวตให้เฮ่อจิ้นด้วยคน เขาเป็นถึงคุณชายแซ่ของตระกูลมหาเศรษฐีนะ คะแนนภูมิหลังบวกหนึ่ง!!”
ในฐานะผู้เล่นทรงคุณค่าที่สุดของแมตช์วอลเลย์บอล และกัปตันทีมการเงิน เฮ่อจิ้นจึงขึ้นไปรับเหรียญรางวัลและดอกไม้บนเวทีอย่างสมเกียรติ
โจวเฮ่อยิ้มจนหน้าบาน “สะใจชะมัด! พี่จิ้น ผมรำคาญไอ้พวกเสแสร้งฝั่งนั้นมานานแล้ว วันนี้ได้กระทืบมันจนเละเลย ฮ่า ๆ ๆ”
พูดแบบนี้ก็ไม่เกรงใจฝ่ายตรงข้ามเลยสักนิด
สีหน้าฟู่หานเซิงดูเย็นชา
ฉีหลินตามอยู่ข้าง ๆ เหนื่อยแทบขาดใจ “พี่หาน ไอ้เฮ่อจิ้นนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ มันเก่งมากเลยนะ พวกเราไม่ใช่คู่มือมันเลย!”
สีหน้าฟู่หานเซิงยิ่งเยือกเย็นกว่าเดิม
ฉีหลินตัวสั่น รีบปลอบ “จริง ๆ แล้วพี่หานก็ไม่ได้แย่นะครับ แล้วผมรู้สึกว่าทำไมมันชอบพุ่งเป้ามาใส่พี่ตลอดเลย?”
ฟู่หานเซิงหน้าชาไม่พูดอะไร สายตาเลื่อนผ่านใบหน้าของเฮ่อจิ้น กลับไปนั่งที่อย่างไม่แสดงอารมณ์ ยังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่ง
ซูหร่วนหร่วนรีบถือขวดน้ำแร่วิ่งเข้าไปหา ดวงตากวางน้อยเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์และห่วงใย กล่าวปลอบว่า
“อยากดื่มน้ำไหมคะ พี่เก่งที่สุดแล้ว ในสายตาหนู พี่คือแชมป์ตลอดกาลนะคะ~”
แต่ฟู่หานเซิงไม่สนใจเธอเลย เพียงแค่มองขวดน้ำในมือเธอปราดหนึ่ง แล้วก็หันไปมองอีกทาง
ซูหร่วนหร่วนชะงักไป มองตามสายตาของเขาไป
ด้านทิศใต้ของสนาม เสิ่นอวี่ถังนั่งอยู่เงียบ ๆ
แม้ว่าเธอจะไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร แค่นั่งเฉย ๆ ธรรมดา ก็ยังสวยสะกดใจ ราวกับหญิงงามในภาพวาดสีน้ำมันอันสง่างามแห่งยุคกลางของยุโรป
ซูหร่วนหร่วนแอบกำนิ้วมือแน่น
ดังนั้น ฟู่หานเซิงกำลังมองเสิ่นอวี่ถังอยู่เหรอ?!
ขณะเดียวกัน ด้านเฮ่อจิ้นลงจากสนามก็ถูกสาว ๆ ห้อมล้อมอย่างหนาแน่น สาว ๆ จำนวนนับไม่ถ้วนส่งน้ำและผ้าขนหนูให้เขา
สาวคนหนึ่งหน้าแดง “เฮ่อจิ้น ต้องการดื่มน้ำไหม แอดวีแชทได้ไหมคะ?”
“ขอโทษ” เฮ่อจิ้นตอบอย่างเย็นชา “ไม่มีหน้าที่แอดวีแชทกับคนแปลกหน้า”
สาวคนนั้น “……”
สุดท้าย โจวเฮ่อต้องช่วยเคลียร์ทางอยู่พักใหญ่ ถึงได้พาชายหนุ่มออกมาได้
เฮ่อจิ้นกวาดตามองอัฒจันทร์ แล้วเดินเรื่อยเปื่อยมาหยุดตรงหน้าเสิ่นอวี่ถัง ยกคางขึ้นนิด ๆ “คุณหนูใหญ่ ช่วยยื่นขวดน้ำให้หน่อย”
เสิ่นอวี่ถังงุนงง “นั่นไม่ใช่คนกลุ่มใหญ่ที่อยากส่งน้ำให้คุณเหรอ?”
เฮ่อจิ้นยิ้มกรุ้มกริ่ม “กลัวมีคนวางยา แล้วปล้ำผมทำไง?”
เสิ่นอวี่ถัง “……”
คนนี่หน้าหนาจริง!
แต่ตอนนี้เสิ่นอวี่ถังกำลังอารมณ์ดี เลยหยิบน้ำออกมาจากลังข้าง ๆ หนึ่งขวด ยัดใส่อ้อมแขนเฮ่อจิ้น
เฮ่อจิ้นชำเลืองมอง พูดจู้จี้ “เปิดฝาให้ผมด้วย”
“???”
เสิ่นอวี่ถังงง “เมื่อไหร่คุณถึงกลายเป็นคนบอบบางขนาดนี้?”
เฮ่อจิ้น “ตบลูกจนล้า เปิดเองไม่ได้ ไม่ได้เหรอ?”
เสิ่นอวี่ถัง “……”
โจวเฮ่อข้าง ๆ ก็นิ่งเงียบไปด้วย
มันทำให้ตกตะลึง ภาพมายาพังทลาย!
แกล้งเป็นสามีขี้อ้อนทำไมกัน?
แค่ฝาขวด ให้ตายเถอะ ด้วยพละกำลังปัจจุบันของเฮ่อจิ้น ฝากะโหลกก็ยังเปิดให้ดูได้!!
เสิ่นอวี่ถังเปิดฝาขวดให้เขาอย่างเซ็ง ๆ แล้วยื่นใส่มือเขาอีกครั้ง “คุณชาย ทีนี้พอใจหรือยังค้า?”
เฮ่อจิ้นเงยหน้าดื่มไปสองสามอึก ลูกกระเดือกที่แหลมคมและมีเสน่ห์ขยับขึ้นลงไม่หยุด ชวนให้ใจเต้นแรง
“พอใจ”
น้ำเสียงเขาแผ่วเบา ริมฝีปากยกโค้งขึ้นนิด ๆ เผยให้เห็นอารมณ์สุขใจในขณะนี้
ทันใดนั้น สายตาอันเยือกเย็นสายหนึ่งก็จับจ้องไปที่ขวดน้ำในมือเขา
เฮ่อจิ้นปรายตามองเล็กน้อย ก็เห็นฟู่หานเซิงอยู่ไม่ไกล กำลังจ้องเขาอย่างไม่มีอารมณ์
เฮ่อจิ้นหัวเราะเย็นชา
หึ
น่าสนใจดี
ทางนั้น สีหน้าฟู่หานเซิงดูหม่นหมอง ร่างกายแผ่ซ่านความเยือกเย็น
ก่อนหน้านี้ทุกครั้งหลังแข่ง
เสิ่นอวี่ถังจะเป็นคนแรกที่วิ่งมาส่งน้ำให้เขาเสมอ
เธอเป็นดั่งเงาที่โดดเดี่ยว คอยติดตามไม่ห่าง แอบเดินตามเขาอย่างเงียบ ๆ ถือความจริงใจของตัวเองไว้ในมืออย่างซุ่มซ่าม และแสดงความรักต่อคนทั้งโลกอย่างซุ่มซ่าม
บางครั้งฟู่หานเซิงก็รับ แต่โดยส่วนใหญ่ก็ไม่สนใจเธอ
เสิ่นอวี่ถังก็ไม่เคยท้อ มีแต่จะพยายามเอาใจเขามากขึ้นเป็นสองเท่า คอยรบเร้าให้เขารับน้ำไว้
เขาชินเสียแล้ว
“ตายแล้ว…” ซูหร่วนหร่วนเบิกตากว้างด้วยความไร้เดียงสา “พี่อวี่ถังไปส่งน้ำให้เฮ่อจิ้นแล้ว… หรือว่าเธอจะจีบเฮ่อจิ้นด้วย?”
คำพูดนี้ช่างแยบยล
ให้ความรู้สึกว่าเสิ่นอวี่ถังเป็นคนหลายใจ ชอบเพลย์บอย
ฟู่หานเซิงเยาะหยัน น้ำเสียงเย็นชา “เธอจะไปตามจีบคนอื่นได้ยังไง”
น้ำเสียงของเขาเหมือนไม่ทุกข์ร้อน ราวกับไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้นเลย แต่อุณหภูมิรอบข้างกลับลดลงอย่างกะทันหัน จนคนข้าง ๆ ตัวสั่น
ฉีหลินสังเกตถึงความกดดันต่ำของเขา ก็อดถามเสียงเบาไม่ได้ “พี่หาน พี่ไม่พอใจเหรอ?”
ตั้งแต่ตอนที่เสิ่นอวี่ถังเชียร์เฮ่อจิ้น อารมณ์ของฟู่หานเซิงก็ดูแปลก ๆ ตลอด
“คิดมากกันไปแล้ว” ฟู่หานเซิงหน้าชาเหมือนน้ำแข็ง
เขาทำท่าไม่แยแสเสิ่นอวี่ถังเลยสักนิด น้ำเสียงเย็นชาและสูงส่ง
“ฉันจะมีอะไรไม่พอใจได้? อยู่ห่างฉันให้มากที่สุดดีเสียอีก จะได้ไม่มารบกวนฉัน”