โจวจี้เห็นเธอนั่งเหม่อมองโทรทัศน์ ราวกับกำลังดูอย่างใจจดใจจ่อ
เขาเดินเข้าไป ดึงรีโมตออกจากฝ่ามือเธอ
มองตามสายตาเธอไปยังโทรทัศน์ ก็เห็นว่ากำลังเข้าสู่ช่วงโฆษณาแล้ว
เธอเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมจนแฟบ หดตัวขดอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน บางครั้งก็ขมวดคิ้ว บางครั้งก็กัดริมฝีปาก จมอยู่ในโลกของตัวเองจนไม่สนใจเขาที่อยู่ข้าง ๆ เลย
โจวจี้ลูบศีรษะเธอ แต่เธอก็ไม่ตอบสนอง ปกติแค่เขาแตะตัวเธอมากกว่านิดหน่อย เธอก็หงุดหงิดใส่แล้ว ดุเหมือนแมวที่เอาแต่ขู่ฟ่อ
"ในโทรทัศน์พูดอะไรเหรอ ถึงดูเพลินขนาดนั้น"
เหม่อลอย ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เจียงเยว่ได้ยินเสียงจึงค่อยได้สติ เธอจ้องเขาเขม็ง ราวกับกำลังจ้องฆาตกร
เจียงเยว่ครุ่นคิดจนหัวแทบแตก แต่ก็ยังไม่อาจแน่ใจได้ว่าคนที่แอบวางยาพิษเธอเป็นใคร
เพราะคนที่อิจฉาริษยาและเกลียดเธอมีมากเกินไป
ถ้าจะสืบหาตัวคนผิดจริง ๆ ก็มีคนที่มีแรงจูงใจอยู่ไม่น้อย
เจียงเยว่หันหน้าหนี "ไม่มีอะไร"
ดูเหมือนเธอไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเขาต่อ จึงถามอย่างกระอักกระอ่วนว่า "เมื่อไหร่จะไปโรงเรียน"
โจวจี้หลุบตาลง มองสำรวจเธออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็อ่านอะไรไม่ออก
เขาตอบเสียงเรียบ "เดี๋ยวก็ออกแล้ว"
เจียงเยว่ลุกขึ้น "ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"
ในเมื่อจะออกไปข้างนอก ก็ต้องแต่งตัวให้สวยเจิดจ้าเป็นธรรมดา
ไม่ใช่แค่ทำให้คนอื่นมองเพลิน แต่ตัวเองก็ต้องรู้สึกดีด้วย
ห้องแต่งตัวในห้องนอนแทบจะเก็บเสื้อผ้าที่เจียงเยว่ซื้อไว้ไม่พอ ทั้งเสื้อผ้าคอลเล็กชันใหม่ประจำฤดูกาล และชุดที่ดีไซเนอร์ของแบรนด์ออกแบบตัดเย็บให้เธอเป็นพิเศษ