จ้าวซูเหยียนเรียนอยู่ชั้นปีสุดท้าย ใกล้จะเรียนจบแล้ว จึงมีเรียนไม่มาก
เธอเป็นดาวคณะชื่อดัง บุคลิกร่าเริงสดใส แถมยังเป็นที่รักของคนในมหาวิทยาลัย
เจียงเยว่ไม่ได้มาหาเรื่องใคร หลังลงจากรถ เธอก็ไม่ได้เอิกเกริกถึงขั้นสั่งให้บอดี้การ์ดลากผู้ชายที่วางยาเมื่อคืนมาให้จ้าวซูเหยียนเห็นทันที
เจียงเยว่เพิ่งรู้ว่านางเอกดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์น่าสงสารก็ไม่ได้ใสซื่อไร้พิษภัยอย่างที่นิยายต้นฉบับเขียนไว้ ในกล้องวงจรปิดเมื่อคืนเห็นชัดว่าเธอเห็นผู้ชายคนนั้นใส่อะไรบางอย่างลงในแก้วของตัวเองแล้ว ทั้งที่รู้ว่ามีปัญหา เธอก็ยังดื่มลงไปอย่างหน้าตาเฉย
น่าสนใจจริง ๆ
ไม่เคยเห็นใครหาเรื่องตัวเองแบบนี้มาก่อน
แดดแผดจ้าอยู่กลางฟ้า เจียงเยว่สวมแว่นกันแดด ส่วนผู้ช่วยเสิ่นก็ขึงขังเฝ้าระวัง ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่วินาทีเดียว คอยเดินตามคุณนายอยู่ข้าง ๆ
ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัย คนพลุกพล่านและมีหูมีตาเต็มไปหมด
ถ้าอีกเดี๋ยวคุณนายเกิดควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ทำตัวเหมือนผู้หญิงไร้เหตุผลอาละวาดกลางที่สาธารณะ แล้วโกรธจนตบหน้าคน เรื่องคงจบไม่สวยแน่
แต่ตอนนี้เจียงเยว่ดูสงบและใจเย็นมาก
ทันทีที่เธอมาถึงคณะศิลปกรรม ก็เรียกสายตาจากผู้คนไม่น้อย
บุคลิกของเธอโดดเด่นเกินไป ต่อให้โยนเข้าไปกลางฝูงชนก็ยังสะดุดตาและเปล่งประกาย ผิวของหญิงสาวขาวผ่องราวกับเรืองแสงท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้า ผมยาวสีดำสนิทดุจแพรไหมทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง รัศมีเย็นชา ทว่างดงามสง่าสูงศักดิ์
ข้างกายมีชายสวมสูทเนี้ยบกริบ บุคลิกดูดีมีรสนิยมเดินตามอยู่
ท่าทางเขาเคารพเธออย่างนอบน้อม
แค่มองก็รู้แล้วว่าเธอต้องไม่ใช่คนธรรมดา
เจียงเยว่เพิ่งมาถึง เจียงจื้อก็ได้รับข่าวแล้ว เพื่อนร่วมห้องที่เห็นเธออยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยรีบส่งข้อความหาเขาทันทีว่า "เหมือนญาตินาย...มาน่ะ?"