ปกติเมื่อหนิงเทาออกจากบ้าน หากพายวนยวนไปได้ก็จะพาไปด้วย หากพาไปไม่ได้ ก็จะขอให้หลิวเย่บ้านข้าง ๆ ช่วยดูแล
ไม่เคยกล้าปล่อยให้นางอยู่บ้านตามลำพัง
เพราะเจ้าตัวน้อยเคยเกือบถูกคนลักพาตัวไป
คราวนั้น ในหมู่บ้านมีสตรีไม่น้อยที่สามีจากบ้านไปหลายปีไร้ข่าวคราว ต่างพากันเรียกร้องให้พ่อแม่สามีมอบหนังสือแต่งงานแตกฉานให้ แล้วให้บ้านเดิมจัดการหาสามีใหม่ให้อีกครั้ง
ในหมู่บ้านมีคนชั่วช้าน่ารังเกียจอยู่ไม่น้อย พวกเขาคิดว่านางคงแต่งงานใหม่เช่นกัน เห็นว่านางมีเพียงพี่ชายบ้านเดิมคนเดียวที่อยู่ไกล จัดการอะไรไม่ได้ จึงคิดแสร้งทำเป็นคนใจดี เอานางไปแลกค่านายหน้า
พวกเขาต่างหมายตาความสามารถในการให้กำเนิดของนาง นางคลอดลูกคนแรกก็ได้แฝดชายหญิง จนคนอื่นพากันอิจฉาตาร้อน คิดว่าครรภ์หน้าบางทีอาจได้แฝดชายหญิงอีก ต่อให้ไม่ใช่ อย่างน้อยได้ลูกชายฝาแฝดสักคู่ก็ยังดี
พวกเขาจึงเกิดความคิดจะยกนางให้พี่น้องฝ่ายบ้านเดิมของตน หรือไม่ก็ให้บุตรชาย
แต่พวกเขาหมายตาหนิงเทา ทว่าไม่คิดจะเลี้ยงลูกแฝดของนางให้เปล่า ทั้งที่เรื่องยังไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ก็แวะเวียนไปเกลี้ยกล่อมนางอยู่ทุกสามวันห้าวัน ให้ยกเจาเจาให้คนอื่นเป็นบุตรบุญธรรม จะได้แต่งงานใหม่โดยไม่มีภาระ
ที่น่ารังเกียจยิ่งกว่านั้นคือ พวกเขาพูดจาดูแคลนยวนยวนอยู่ตลอดว่าเป็นเด็กผู้หญิง ไร้ค่า สู้ขายนางไปแล้วเอาเงินมาแต่งงานใหม่ไม่ได้ ต่อไปค่อยมีลูกชายอีกหลายคน
หนิงเทาโกรธจนคว้าไม้กวาดไล่ตีพวกเขาออกไป นิสัยอ่อนโยนของนางก็เริ่มเปลี่ยนเป็นดุดันนับแต่นั้น
และในบรรดาคนที่นางเคยใช้ไม้กวาดตี ก็มีภรรยาของหลิวต้าฉื่ออยู่ด้วย