เนื้อหาในความฝันครั้งนี้ละเอียดกว่าครั้งก่อนเสียอีก
นางฝันถึงวันที่สามหลังจากตนสิ้นชีวิต ข่าวราชสำนักมีคำสั่งให้ครัวนารับใช้ติดตามกองทัพไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือจึงเพิ่งแพร่ออกไป หญิงชาวบ้านไม่น้อยทยอยพาบุตรหลานเดินทางไกลไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แม้แต่หลิวเย่ก็ไปด้วย
ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ มีเพียงนางคนเดียวที่คอยปกป้องเจาเจากับยวนยวนในทุกเรื่อง
ในความฝัน เซี่ยเจิ้นเหอออกจากบ้านแต่เช้า กลับมาค่ำมืด ยุ่งจนแทบไม่เห็นหน้า หลิวเย่เห็นว่าไม่มีใครดูแลเด็ก ๆ จึงคิดรับเด็กทั้งสองมาอยู่ข้างกาย
แต่กลับมีสตรีคนหนึ่งกระโดดออกมา อ้างว่านางไม่เคยให้กำเนิดบุตร ไม่รู้จักเลี้ยงเด็ก แล้วแย่งเด็กทั้งสองไป
เซี่ยเจิ้นเหอตาบอดใจมืด มองไม่ออกว่าใครจริงใจต่อเด็กทั้งสอง จึงปฏิเสธความหวังดีของหลิวเย่
ไม่นานหลังจากนั้น หลิวเย่ก็หย่าร้างกับสามีของนาง หานอิ้งเหอ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่มีใครรู้
หลังหย่าร้าง หลิวเย่ตั้งใจจะกลับเมืองไป๋ฉื่อ ก่อนกลับ นางไปหาเซี่ยเจิ้นเหออีกครั้ง อยากพาเด็กทั้งสองกลับไปอยู่เมืองไป๋ฉื่อด้วยกันสักระยะ
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เซี่ยเจิ้นเหอกลับรังเกียจอย่างยิ่งที่เด็กทั้งสองจะกลับไปอีก ปฏิเสธนาง ทั้งยังไม่อนุญาตให้นางไปพบเด็กทั้งสองอีก
หลิวเย่ไร้ทางเลือก ได้แต่จากไปตามลำพัง
หลังจากนางจากไป ก็ไม่มีใครสนใจอีกว่าเจาเจากับยวนยวนจะมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร
ดังนั้น ในความฝัน หนิงเทาจึงได้เห็นว่าในคืนหิมะตกหนักกลางฤดูหนาว เจาเจาของนางสวมเสื้อกันหนาวที่ยัดหญ้าแห้งไว้จนเต็ม แต่กลับไม่อบอุ่นแม้แต่น้อย นอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ มีเพียงผ้าห่มเก่า ๆ สกปรกและบางผืนหนึ่งคลุมกาย
เขาหนาวเหลือเกิน จึงกอดผ้าห่มเก่าผืนนั้นไว้แน่น ขดตัวอยู่ในมุมที่ลมพัดลอดเข้ามาทุกทิศทาง หนาวจนตัวสั่นระริก