ทางฝั่งเมืองไป๋ฉื่อ
นับตั้งแต่ข่าวที่ว่าต้าฉี่ริเริ่มการทหารเกณฑ์ปลูกพืชทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นครั้งแรก และจะรับภรรยากับบุตรของเหล่าทหารประจำด่านชางหลานไปอยู่ร่วมค่ายแพร่สะพัดไปทั่วเมือง ตรอกซอกซอยทั้งหลายก็พากันพูดถึงเรื่องนี้อย่างคึกคัก
ทุกคนต่างเล่าลือว่าดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือแห้งแล้งกันดารเพียงใด และมีพายุทรายรุนแรงเพียงไหน
ยามอากาศร้อน ขอเพียงมีลมพัด ทรายที่ถูกหอบขึ้นมาก็โปรยปรายราวกับฝนตก ยามกินข้าว หากปิดประตูหน้าต่างไม่สนิท ก็มีแต่ต้องกินข้าวคลุกทราย ไม่ก็ต้องกินทรายคำหนึ่ง ข้าวคำหนึ่ง
หน้าหนาวยิ่งอยู่ยาก หิมะหนาจนสูงถึงเอวคน ทั้งยังมีหมาป่าซ่อนอยู่ในหิมะ หากบังเอิญเจอเข้า อยากหนีก็หนีไม่ทัน
แค่ได้ยินว่ามีหมาป่า ก็ทำให้ผู้คนไม่น้อยพากันหวาดผวาแล้ว
ดังนั้นเมื่อข่าวแพร่ออกไป สตรีไม่น้อยที่สามียังประจำการอยู่ที่ด่านชางหลานก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ไม่อยากไป ไม่เต็มใจไป แต่ก็ไม่กล้าขัดพระราชโองการ
ทำได้เพียงหลบอยู่ในบ้าน ร้องไห้คร่ำครวญจนบ้านแทบแตก
ทว่าในช่วงหลายปีมานี้ เมืองไป๋ฉื่อมีผู้คนเสียชีวิตในสนามรบไปไม่น้อย
เวลานี้นอกจากผู้บาดเจ็บพิการที่กลับบ้านมาแล้ว ก็แทบไม่มีผู้ใดเหลืออยู่ในกองทัพทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ต่อให้ยังมีอยู่ ส่วนใหญ่ก็เป็นหนุ่มที่ยังไม่ได้แต่งงานก่อนเข้ากองทัพ ดังนั้นสตรีและเด็กที่จะถูกส่งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือคราวนี้จึงมีไม่มาก
ส่วนหมู่บ้านต้าหลิว นอกจากหนิงเทาแล้ว ก็มีเพียงหลิวเย่เท่านั้น
หลิวเย่เป็นบุตรีคนโตของลี่เจิ้ง คราวนั้นเมื่อราชสำนักเกณฑ์ทหาร แต่ละครัวเรือนต้องส่งชายฉกรรจ์ออกไปหนึ่งคน ท่านลุงหลิวในฐานะลี่เจิ้งย่อมต้องเป็นผู้นำทำเป็นแบบอย่าง