เช้าวันเสาร์
ศูนย์บริการซ่อมรถยนต์เจี้ยนกั๋วกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้ง
ป้ายหน้าร้านยังใช้ชื่อเดิม
ก่อนหน้านี้กู้ชวนเคยเสนอว่า ไหน ๆ ก็ปรับปรุงร้านแล้ว จะเปลี่ยนชื่อให้ดูหรูขึ้นหน่อยดีไหม
อย่างเช่น
ศูนย์วิจัยรถยนต์เจี้ยนกั๋ว
อู่แต่งรถจีที
กู้เจี้ยนกั๋วฟังจบก็พูดแค่ประโยคเดียว
“คนเขามาซ่อมรถ”
“ไม่ได้มาร่วมแข่งเกมอีสปอร์ต”
กู้ชวนถึงกับพูดไม่ออก
ก็ได้
พ่อแท้ ๆ มีความสุขสำคัญที่สุด
ความเปลี่ยนแปลงจริง ๆ ภายในร้านต่างหากที่เห็นชัด
พื้นบริเวณซ่อมรถสีเทาหม่นแบบเดิมได้รับการปรับปรุงใหม่
แสงไฟสว่างขึ้น
อุปกรณ์ก็ใหม่กว่าเดิม
มีการเพิ่มช่องตรวจรถพลังงานใหม่ อุปกรณ์ตรวจสอบแบตเตอรี่เบื้องต้น และพื้นที่แต่งรถระดับพรีเมียมที่แยกเป็นสัดส่วน
บริเวณพักคอยก็ไม่ได้มีแค่เก้าอี้พลาสติกไม่กี่ตัวกับโทรทัศน์ที่หาสัญญาณไม่เคยเจออีกต่อไป
ตอนกู้ชวนมาถึง พ่อกำลังตรวจอุปกรณ์ชิ้นสุดท้าย
“เก็บสายข้อมูลให้ดี”
“อย่าให้รถลูกค้าทับ”
“ใครยังอบรมเรื่องรถพลังงานใหม่ไม่จบ ห้ามรื้อเองมั่ว ๆ”
“แบตเตอรี่แรงดันสูงลูกเดียวก็ส่งพวกแกไปสวรรค์ได้เลยนะ”
ช่างหนุ่มหลายคนพยักหน้ารัว ๆ
กู้ชวนยืนดูอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง
รู้สึกว่าดีไม่น้อย
ร้านไม่ได้ถูกแต่งให้หรูหราวิบวับเหมือนคลับรถหรู
โดยแก่นแล้ว ที่นี่ก็ยังเป็นอู่ซ่อมรถ
แค่สะอาดและเป็นมืออาชีพขึ้น
แถมยังเริ่มตามยุครถพลังงานใหม่ทันแล้ว
“มาแล้วเหรอ?”
กู้เจี้ยนกั๋วเห็นลูกชาย
“อืม”
“วันนี้ไม่ใช่วันทดลองเปิดร้านเหรอ?”
“เปิดปกติ”
กู้เจี้ยนกั๋วแก้ให้ “ร้านก็ไม่ได้ปิดนานสักหน่อย จะทดลองเปิดอะไร”