บ่ายวันถัดมา
สำนักงานชั้นสองของอวิ๋นเยว่หลี่
ลู่เจี้ยนเฉิงมาถึงก่อนเวลาสิบนาที
ลู่จื่ออ๋างก็มาด้วย
กู้ชวนแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นลู่จื่ออ๋าง
“นายก็มาด้วยเหรอ?”
ลู่จื่ออ๋างยิ้ม
“ช่วงนี้เริ่มเรียนรู้งานบริษัทจากพ่อแล้ว”
“ร้านแฟล็กชิปในเมืองมหาวิทยาลัยอยู่ในความดูแลของฝ่ายปฏิบัติการค้าปลีก ฉันเลยมานั่งฟังด้วย”
น้ำเสียงของเขาเป็นธรรมชาติกว่าวันเลี้ยงฉลองเรียนจบมาก
หลังจากได้เห็นรถปอร์เช่ 911 ของกู้ชวน เงินลงทุนกว่ายี่สิบล้าน ห้างร้านสิบสองแห่ง และเทคโนโลยีชีกวง เขาก็เลิกคิดจะอวดเรื่อง “เงินเดือนปีแรกหลังเรียนจบสี่แสน” ต่อหน้ากู้ชวนไปอย่างสิ้นเชิง
เพราะมันก็เหมือนเอาแรงก์บรอนซ์ไปสอนราชันเรื่องการจัดการครีป
มีแต่จะขายหน้ากลางวง
ลู่เจี้ยนเฉิงนั่งลงโดยไม่อ้อมค้อม
“คุณกู้ครับ สัญญาเช่าร้านแฟล็กชิปในเมืองมหาวิทยาลัยของเราจะหมดในอีกสามเดือนกว่า”
“ร้านนี้เปิดมาเกือบห้าปีแล้ว มีสมาชิกกับลูกค้าแถบนี้ค่อนข้างมั่นคง”
“เราอยากเช่าต่อครับ”
กู้ชวนพยักหน้า
“ผมดูข้อมูลแล้ว”
“ร้านของพวกคุณบริหารได้ค่อนข้างมั่นคง”
ช่วงที่ผ่านมาเขาตรวจดูห้างร้านทั้งสิบแห่งของตัวเองอีกครั้ง
ร้านชีเยว่ไลฟ์สไตล์เป็นผู้เช่าชั้นดี
จ่ายค่าเช่าตรงเวลา
การดูแลรักษาและตกแต่งร้านก็ดี
ไม่คอยเรียกเจ้าของห้องให้มาซ่อมประตูหรือท่อน้ำทุกสามวัน
จากมุมมองของเจ้าของห้อง ผู้เช่าแบบนี้ก็เหมือนเครื่องโอนเงินอัตโนมัติที่เดินได้
ใครจะไม่ชอบล่ะ?
ลู่เจี้ยนเฉิงหยิบข้อมูลค่าเช่าร้านค้าแถวนั้นออกมาจากกระเป๋า