วันที่สามหลังจากได้รับความสามารถในการวิเคราะห์การลงทุนทางธุรกิจระดับมืออาชีพ กู้ชวนก็ทำเรื่องที่ตัวเขาในอดีตคงไม่มีทางทำลงไปอย่างหนึ่ง
ตรวจดูทรัพย์สินของตัวเอง
ในห้องหนังสือ คอมพิวเตอร์เปิดค้างไว้ บนโต๊ะมีแก้วกาแฟที่เกือบเย็นชืด สัญญาเช่าร้านค้าทั้ง 12 แห่งในย่านมหาวิทยาลัย บันทึกการซื้อขาย แผนพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์โดยรอบ ผลตอบแทนค่าเช่า และกำหนดวันหมดสัญญาเช่าในอีกสามปีข้างหน้า ถูกเขาจัดระเบียบใหม่ทั้งหมด
เมื่อก่อนตอนมองข้อมูลพวกนี้ กู้ชวนรู้สึกง่าย ๆ แค่ว่า
ร้าน 12 แห่ง
86 ล้าน
โคตรเจ๋ง
ระบบนี่เหมือนพ่อแท้ ๆ จริง ๆ
แต่พอมามองใหม่ อสังหาริมทรัพย์ทั้ง 12 แห่งเดิมกลับดูแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิงในสายตาเขา
7 แห่งทำเลดีมาก อยู่บนถนนคนเดินใจกลางย่านมหาวิทยาลัย ผู้คนสัญจรไปมาสม่ำเสมอ สัญญาเช่าก็มั่นคง รายได้ค่าเช่าต่อปีสวยหรูไม่น้อย โดยเฉพาะร้านไม่กี่ห้องที่อยู่ติดกับอวิ๋นเยว่หลี่ ตราบใดที่มหาวิทยาลัยเจียงไห่ยังไม่ย้ายหนีกันข้ามคืน ก็แทบไม่ต้องกังวลเรื่องลูกค้า
อีก 3 แห่งก็เก็บไว้ได้
ผลตอบแทนต่ำกว่านิดหน่อย แต่ทำเลยังมีโอกาสเติบโต
สองแห่งสุดท้ายต่างหากที่ทำให้กู้ชวนขมวดคิ้ว
แห่งหนึ่งอยู่ริมสุดของถนนการค้า มีพื้นที่มากกว่า 200 ตารางเมตร ปัจจุบันให้สตูดิโอออกกำลังกายแบบเครือข่ายเช่าอยู่ มองเผิน ๆ ค่าเช่าก็ไม่เลว แต่สัญญาจะหมดปีหน้า อีกทั้งศูนย์การค้าแห่งใหม่ในละแวกนั้นเริ่มเปิดรับผู้เช่าแล้ว พอห้างใหม่เปิด นักศึกษาและกลุ่มลูกค้าวัยหนุ่มสาวย่อมถูกดึงไปส่วนหนึ่ง