ห้องประชุมเล็กมาก
มีโต๊ะยาวหนึ่งตัว
เก้าอี้หกตัว
บนไวท์บอร์ดยังมีข้อความที่เขียนไว้ตอนประชุมเมื่อวาน
【ปรับปรุงไทม์ไลน์การตัดต่อ】
【แบ่งช่วงตามความหมาย】
【แอปบนมือถือขัดข้อง】
ข้างข้อความสุดท้ายมีเครื่องหมายอัศเจรีย์ตัวใหญ่สามตัว
ดูออกเลยว่า
ปัญหานี้ค่อนข้างเร่งด่วน
เฮ่อจื้อหย่วนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับกู้ชวน
เดิมทีเตรียมตัวมาอย่างดีว่าจะพูดถึงวิสัยทัศน์บริษัทสักสองชั่วโมง
แต่กู้ชวนกลับปิดสไลด์นำเสนอตั้งแต่เริ่ม
“ข้อแรก”
กู้ชวนมองเขา
“ตอนนี้มีผู้ใช้จริงอยู่เท่าไหร่?”
“ผู้ใช้ที่ลงทะเบียนมี 43,000 คน”
“ฉันถามถึงคนที่ใช้งานจริง”
เฮ่อจื้อหย่วนชะงักไปครู่หนึ่ง
“ผู้ใช้ประจำต่อเดือนราว 11,000 คน”
“แล้วต่อวันล่ะ?”
“ประมาณ 3,000 คน”
“ในนั้นมีครีเอเตอร์มืออาชีพที่ใช้งานบ่อยจริง ๆ สักเท่าไหร่?”
“เรานับคนที่ใช้เกิน 10 ครั้งต่อเดือนจากข้อมูลหลังบ้าน มีประมาณ 1,700 คน”
กู้ชวนพยักหน้า
ตัวเลขใกล้เคียงกับในแผนธุรกิจ
อย่างน้อยก็ไม่ได้แสดงมายากลตัวเลขสด ๆ ให้ดู
สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดในสไลด์นำเสนอขอเงินทุนหลายชุด มักเป็นนิยามของคำว่า ‘ผู้ใช้’
เคยดาวน์โหลดครั้งหนึ่ง
ก็เป็นผู้ใช้
เคยลงทะเบียน
ก็เป็นผู้ใช้
เคยเปิดแอป
ก็เป็นผู้ใช้
เดินผ่านบริษัทแล้วเหลือบมองป้ายสักแวบ…
แทบจะนับเป็นผู้ใช้ที่มีโอกาสได้เหมือนกัน
กู้ชวนถามต่อ
“ข้อสอง”
“ถ้าเริ่มเก็บเงินตอนนี้ จะมีสักกี่คนที่ยอมจ่าย?”
เฮ่อจื้อหย่วนเงียบไป
คราวนี้ใช้เวลานานกว่าเดิมชัดเจน
“เรายังไม่ได้เริ่มเก็บเงินอย่างเป็นทางการ”
“ตอนทดสอบภายในเคยทำแบบสำรวจความเต็มใจที่จะจ่าย”
“ผู้ใช้ที่ยินดีจ่ายเดือนละ 99 หยวนขึ้นไปมี 12 เปอร์เซ็นต์”
กู้ชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“แบบสอบถามเหรอ?”
“ใช่”
“งั้นก็คนละเรื่องกับการจ่ายเงินจริง”