เก้าโมงเช้าของวันถัดมา
กู้ชวนยังไม่ตื่น
ข้อความจากเสิ่นหนานจือส่งมาถึงแล้ว
ติดกันเจ็ดแปดข้อความ
【เสิ่นหนานจือ: คุณกู้】
【เสิ่นหนานจือ: ตื่นได้แล้ว】
【เสิ่นหนานจือ: อย่าแกล้งตาย】
【เสิ่นหนานจือ: ของนี่น่าสนใจดี】
ท้ายสุดยังส่งสติกเกอร์แมวตบโต๊ะมาอีกตัว
กู้ชวนสะดุ้งตื่นเพราะโทรศัพท์สั่น
เขามองเวลา
เก้าโมงแปดนาที
เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่กี่วัน เขาก็เข้าสู่กลุ่มคนที่ตื่นเองตามธรรมชาติได้สำเร็จ
ข้อดีที่สุดของการไม่ต้องทำงานคืออะไรน่ะหรือ?
นาฬิกาปลุกที่เคยเป็นของจำเป็นในชีวิต ลดระดับลงมาเป็นแค่ของประดับติดเครื่องโทรศัพท์
กู้ชวนลุกขึ้นนั่ง
【กู้ชวน: ว่ามา】
เสิ่นหนานจือโทรเสียงเข้ามาทันที
“นายหลับอยู่จริง ๆ เหรอ?”
“เมื่อคืนเข้านอนกี่โมง?”
“ตีหนึ่งกว่า”
“ชีวิตนายทุนสุขภาพดีขนาดนี้เลย?”
กู้ชวนหาว
“ขอแก้คำพูดหน่อย”
“คนว่างงานต่างหาก”
“คนว่างงานที่มีทรัพย์สินเกินร้อยล้านสินะ?”
“พูดแบบนี้เดี๋ยวก็ทำร้ายจิตใจคนว่างงานตัวจริงหรอก”
ทั้งคู่หยอกกันอยู่สองสามประโยค ก่อนจะเข้าเรื่องจริงจังเสียที
เมื่อวานหลังจากเสิ่นหนานจือได้รับซอฟต์แวร์ เธอไม่ได้ลองเล่นมั่ว ๆ ด้วยตัวเอง
แต่เรียกนักตัดต่อที่สตูดิโอร่วมงานด้วยบ่อยที่สุดมาโดยตรง
จากนั้นก็หาไฟล์ฟุตเทจดิบความยาวกว่าสามชั่วโมงมาทดลอง
วล็อกท่องเที่ยว
มีช็อตที่ไม่ใช้เต็มไปหมด
ภาพซ้ำ
พูดผิด
ภาพบรรยากาศที่ไม่มีคนพูด
ตามขั้นตอนแบบเดิม แค่ตัดต่อคร่าว ๆ ก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงแล้ว
“เดาสิว่าเทคโนโลยีชีกวงใช้เวลาเท่าไหร่?”
เสิ่นหนานจือถาม
“หนึ่งชั่วโมง?”
“ยี่สิบเอ็ดนาที”
กู้ชวนชะงักมือไปครู่หนึ่ง
“เร็วขนาดนั้นเลย?”
“อืม”