คืนนั้น
กู้ชวนยังไม่ได้ตัดสินใจทันที
เขาอ่านข้อมูลของชีกวงอีกรอบ
แล้วโทรหาเสิ่นหนานจือ
คราวนี้ถามละเอียดกว่าเดิม
“ถ้าผลิตภัณฑ์ราคาเดือนละ 199 เธอจะซื้อไหม?”
“ซื้อสิ”
“ถ้า 299 ล่ะ?”
เสิ่นหนานจือหยุดคิดไปครู่หนึ่ง
“บัญชีส่วนตัวแพงไปหน่อย”
“แต่เวอร์ชันสตูดิโอได้อยู่”
“ถ้าอนาคตมีฟังก์ชันเพิ่มขึ้นอีกล่ะ?”
“ก็ต้องดูว่าเพิ่มมากแค่ไหน”
“เพิ่มคำบรรยายอัตโนมัติวันนี้ พรุ่งนี้เพิ่มฟอนต์ใหม่ แล้วเรียกว่าการอัปเดตครั้งยิ่งใหญ่ไม่ได้หรอกนะ”
กู้ชวนหัวเราะ
“เธอแค้นบริษัทอินเทอร์เน็ตมากเลยนะ”
“ก็ใครใช้ให้แอปต่าง ๆ ตอนนี้แทบจะคิดค่าสมาชิกแม้แต่ตอนหายใจล่ะ”
เสิ่นหนานจือบ่น “ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป แค่ปลดล็อกมือถือก็คงต้องดูโฆษณา 15 วินาทีแล้ว”
ทั้งคู่คุยกันครึ่งชั่วโมง
เสิ่นหนานจือดึงช่างตัดต่อเข้ามาคุยด้วยในสาย
หลังฟังจบ กู้ชวนก็ยืนยันเรื่องหนึ่งได้ในที่สุด
ชีกวงมีความต้องการใช้งานจริง
ส่วนจะไปได้ไกลแค่ไหน
ไม่มีใครรู้
แต่เงิน 5 ล้าน
เขายอมเสี่ยง
บ่ายวันถัดมา
ยังเป็นห้องประชุมเล็กห้องเดิม
เฮ่อจื้อหย่วนดูประหม่ากว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด
กาแฟบนโต๊ะถูกเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก
พอกู้ชวนเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นทันที
“คุณกู้”
“นั่งเถอะ”
กู้ชวนวางกรอบการลงทุนที่ให้คนจัดทำไว้ลงบนโต๊ะ
ไม่อ้อมค้อม
“5 ล้าน”
ลมหายใจของเฮ่อจื้อหย่วนสะดุดไปอย่างเห็นได้ชัด
กู้ชวนพูดต่อ
“ฉันลงทุน”
สามคำสั้น ๆ ทำให้ดวงตาของเฮ่อจื้อหย่วนเป็นประกายขึ้นมาทันที
แต่ยังไม่ทันดีใจได้สองวินาที
กู้ชวนก็พูดต่อแล้ว
“หุ้น 18%”
“คิดมูลค่าบริษัทหลังระดมทุนไว้ที่ประมาณ 27 ล้านกว่า”