บ่ายสามโมง ณ อวิ๋นติ่งอี้เฮ่า
รถตู้สีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ด้านนอกโครงการ
มีคนสามคนลงจากรถ หนึ่งในนั้นเป็นชายอายุราวสามสิบปี เขาถือไม้กันสั่นและคล้องไมโครโฟนไร้สายไว้ที่อก
เขาชื่อโจวหยาง เป็นบล็อกเกอร์สายอสังหาริมทรัพย์ในเจียงไห่ที่ถ่ายทำบ้านหรูและที่พักอาศัยระดับไฮเอนด์โดยเฉพาะ
ยอดผู้ติดตามไม่ได้สูงเว่อร์อะไร มีอยู่เจ็ดแสนกว่าคน
แต่ในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ท้องถิ่น เขามีอิทธิพลไม่น้อย
วันนี้เขามาที่นี่เพื่อทำคอนเทนต์เกี่ยวกับแนวโน้มการเช่าซื้อที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ในย่านใจกลางเจียงไห่
แน่นอนว่าอวิ๋นติ่งอี้เฮ่าย่อมเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ต้องพูดถึง
ผู้จัดการนิติบุคคลคุยกับเขาไว้ล่วงหน้าแล้วว่า ถ่ายทำพื้นที่ส่วนกลางได้ แต่ห้ามถ่ายให้เห็นความเป็นส่วนตัวของลูกบ้านหรือเลขที่ห้องอย่างชัดเจน
“ช่วงนี้ห้องในอวิ๋นติ่งอี้เฮ่าปิดการขายกันเป็นยังไงบ้างครับ?”
โจวหยางถามผู้จัดการนิติบุคคลที่รับหน้าที่ต้อนรับ ขณะเดินเข้าไปด้านใน
“ภาพรวมยอดซื้อขายปีนี้ไม่ค่อยสูงนักครับ”
“บ้านราคาระดับนี้ สภาพคล่องก็ไม่ได้สูงมากอยู่แล้ว”
ผู้จัดการนิติบุคคลตอบอย่างมืออาชีพ
“แต่ห้องชั้นบนสุดของเราเป็นแบบที่หาได้ยาก ความสนใจจากตลาดก็ยังดีมาตลอดครับ”
“ชั้นบนสุดเพิ่งขายไปห้องหนึ่งใช่ไหมครับ?”
โจวหยางถามขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก
ผู้จัดการนิติบุคคลชะงักไปครู่หนึ่ง
“ช่วงนี้มีคนย้ายเข้าไปอยู่ชั้นบนสุดครับ”
เขารู้แค่ว่ามีคนย้ายเข้า
ส่วนเรื่องกรรมสิทธิ์เป็นหน้าที่ของอีกแผนก เขาไม่ได้ตรวจสอบละเอียดว่าขายขาดแล้วหรือยัง
แต่พอคำพูดนี้เข้าหูโจวหยาง ความหมายก็แทบไม่ต่างกัน
มีคนย้ายเข้า
ชั้นบนสุด