หลังจากกู้ชวนย้ายเข้ามาอยู่ที่อวิ๋นติ่งอี้เฮ่า ชีวิตของเขาก็เข้าสู่สภาวะมั่นคงอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่เปลี่ยนไปชัดเจนที่สุดคือการเดินทางสะดวกขึ้น
ไปย่านการเงินที่จิ่งเฉินตั้งอยู่ ใช้เวลาแค่สิบกว่านาที
ไปย่านมหาวิทยาลัยก็ใช้เวลายี่สิบกว่านาที
ในโรงจอดรถใต้ดินมีที่จอดรถประจำ
พอกลับถึงบ้าน ลิฟต์ก็ขึ้นตรงไปยังชั้นบนสุด
ไม่ต้องอ้อมไปครึ่งเมืองทุกวันอีกแล้ว
สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างที่สองคือบริการของนิติบุคคล
ค่าส่วนกลางของที่พักระดับไฮเอนด์แพงก็จริง
แต่บริการก็มีดีอยู่จริง ๆ
พัสดุสามารถส่งไปยังจุดที่กำหนดได้
ทั้งทำความสะอาด ซ่อมบำรุง และล้างรถก็มีบริการจากผู้ให้บริการคู่สัญญา
กู้ชวนเพิ่งได้รู้เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ
ที่แท้คนเราสามารถจ้างคนอื่นจัดการเรื่องจุกจิกในชีวิตแทบทั้งหมดได้จริง ๆ
โดยมีเงื่อนไขอยู่เพียงข้อเดียว
เงิน
แก่นแท้อย่างหนึ่งของเงินก็คงเป็นการเปลี่ยนจาก «ฉันต้องทำเอง» ให้กลายเป็น «รบกวนช่วยจัดการให้หน่อย»
วันที่สามหลังย้ายเข้า
กู้ชวนออกจากบ้านตอนเช้า
ประตูลิฟต์เพิ่งเปิดออก
ก็เจอชายวัยกลางคนที่อยู่ชั้นล่างไปหนึ่งชั้นพอดี
อายุราวห้าสิบปี
สวมชุดกีฬา
มือหนึ่งจูงสุนัขพันธุ์บอร์เดอร์คอลลี่
ก่อนหน้านี้ทั้งคู่เคยเจอกันครั้งหนึ่งที่ลานจอดรถ
อีกฝ่ายยิ้มพลางพยักหน้าให้
«เพิ่งย้ายมาเหรอ?»
«อืม»
«ห้องชั้นบนสุดนั่นน่ะเหรอ?»
«ใช่»
ชายคนนั้นเหลือบมองกุญแจรถเก้าหนึ่งหนึ่งในมือกู้ชวน
«ห้องนั้นขายออกสักทีแล้วเหรอ?»
กู้ชวนกำลังจะอธิบาย
จู่ ๆ บอร์เดอร์คอลลี่ก็ขยับเข้ามาใกล้
ชายคนนั้นรีบดึงสายจูงไว้ก่อน
«โต้วเปา กลับมา»
เพียงเสียเวลาไปแค่ชั่วอึดใจ
โทรศัพท์ของกู้ชวนก็ดังขึ้น
เป็นสายจากชีกวง
เขาจึงต้องรับสายก่อน