หกโมงครึ่งตอนเย็น
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น
กู้ชวนเปิดประตู
เสิ่นหนานจือยืนอยู่ด้านนอก
วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวเนี้ยบเหมือนตอนถ่ายทอดสด แค่สวมเสื้อไหมพรมแขนสั้นสีขาวครีมกับกระโปรงยีนส์ยาวสีฟ้าอ่อน รวบผมยาวง่าย ๆ ไว้ด้านหลัง มือหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกมือหิ้วถุงผลไม้
เธอดูเป็นสตรีมเมอร์น้อยลงกว่าตอนอยู่หน้ากล้อง
กลับดูเหมือนนักศึกษาสาวที่เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นานมากกว่า
“คุณเสิ่นถึงกับเอาเสบียงมาเองเลยเหรอ?”
กู้ชวนรับถุงผลไม้มา
“กลัวว่าตู้เย็นบ้านนายจะมีแต่น้ำแร่”
เสิ่นหนานจือเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้ามา
“ครั้งก่อนที่มา ฉันแอบเห็นน่ะ”
“ข้างในสะอาดเหมือนเพิ่งผ่านการตรวจสอบคดีทุจริตมาเลย”
กู้ชวน “……”
เจ็บจี๊ด
เขาอยู่คนเดียว
ปกติก็กินข้าวข้างนอกเป็นส่วนใหญ่
ของที่อยู่ในตู้เย็นแล้วได้ใช้งานจริง ๆ นอกจากน้ำก็มีแต่โคล่า
บางครั้งยังมีเบียร์สองขวดที่โจวฮ่าวเอามาทิ้งไว้
พอเข้าห้องนั่งเล่น เสิ่นหนานจือก็วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะก่อน
จากนั้นถามอย่างใจเย็นว่า
“แล้วสรุป บ้านกลายเป็นของนายจริง ๆ ได้ยังไง?”
กู้ชวนรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องถามเรื่องนี้
“เจ้าของบ้านตัดสินใจขาย”
“ฉันเห็นว่าเหมาะดี”
“ก็เลยซื้อไว้”
เหตุผลง่าย ๆ
ในชีวิตจริงก็ตรวจสอบประวัติการซื้อขายบ้านที่ตรงกันได้จริง
เสิ่นหนานจือพยักหน้า
“ราคาเท่าไหร่?”
“ประมาณ 28 ล้าน”
“อ๋อ”
ปฏิกิริยาแบบนี้อีกแล้ว
ในที่สุดกู้ชวนก็ทนไม่ไหว
“เธอช่วยทำท่าตกใจสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
เสิ่นหนานจือหันมามอง
“ทำไมล่ะ?”
“28 ล้านนะ”
“ฉันได้ยินแล้ว”
“นี่ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจเหรอ?”