เฉินอันหยุดฝีเท้าลง
ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าตามมา
เขาหันไปดู เป็นอีกสองคน มาขวางทางหนี
ทั้งหน้าและหลัง รวมห้าคน
เฉินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย
หวังหู่เดินเอื่อยๆ ขึ้นมา สายตาเย็นชา
"ไอ้หนู รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?"
เฉินอันหรี่ตามองหวังหู่ ไม่พูดอะไร
พวกที่อยู่ข้างๆ ไม่พอใจทันที
"เฮ้ย! ไอ้โง่เอ๊ย! หัวหน้าพวกเราพูดด้วย ได้ยินไหม! หูหนวกหรือเป็นใบ้กันแน่!"
"ไอ้จนๆ ยังกล้ามีท่าทาง กล้ามองหน้าหัวหน้าข้าก็หาเรื่องตายใช่ไหม!"
"รีบคุกเข่าขอโทษพี่หู๊ดๆ ไปเลย! แด่ๆ หน่อย!"
หวังหู่ยกมือขึ้นห้าม พกดาบที่เอว ชุดเกราะทั้งชุดดูโก้หรา เขายิ้มมุมปาก "พวกแกอย่าหยาบคายสิ พวกเราเป็นนักยุทธ์ในยุทธภพ อย่าทำให้เขากลัว"
เขามองเฉินอัน สายตาเย็นชา "ไอ้หนู พ่อข้าชื่อหวังกัง เป็นรองผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมต้นที่หนึ่ง คนพวกนี้ข้างข้า ล้วนเป็นลูกของหัวหน้าชั้นปีและครูในโรงเรียน"
คนรอบข้างพากันหัวเราะเยาะอย่างมีเลศนัย
เรื่องแบบนี้พวกเขาทำมามากแล้ว เมื่อก่อนทำในโรงเรียนจริง ตอนนี้ทำในเกม
คนที่ถูกรังแกก็มักจะเป็นพวกจนๆ ไม่มีทั้งเงินทั้งอำนาจ
พวกขี้แพ้ไร้พรสวรรค์แบบนี้ ยิ่งจับมาขยี้ได้ตามใจ
เมื่อวานหวังหู่ยังคิดว่าวันนี้จะรีดไถไอ้หนูที่ทำงานขยันคนนี้ให้หนำใจ
แต่เหยียนเยี่ยเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า ไอ้หนูนี่จ่ายเงินแล้วไม่ขุดแร่แล้ว!
ทำให้เขาขาดรายได้ และในใจก็เกิดความละโมบขึ้นมาทันที
เจ้าเด็กนี่ต้องมีของดีติดตัวแน่
ไม่เช่นนั้นเมื่อวานในเวลาแค่สี่ห้าชั่วโมง จะหาเงินได้ยี่สิบตำลึงได้ยังไง?
ไม่สิ ต้องมีมากกว่านั้นอีก!
เฉินอันรู้สึกขำ
เมื่อวานหลี่คงคงแอบโจมตียังฆ่าไม่ตายเขาเลย วันนี้พวกที่ยังไม่ได้เลื่อนขั้นแม้แต่ครั้งเดียว ยังกล้ามาปล้นอีก?