ขณะนี้
หลิวหยางและสวี่รุยยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าซีดเผือดสลับแดงก่ำ
เมื่อครู่พวกเขายังเยาะเย้ยเฉินอันอยู่เลย แต่กลับกัน พอหันไป เฉินเสว่ที่พวกเขาชื่นชมกลับเดินเข้ามาชวนเขาจับทีมเอง
หน้าเสียเต็มๆ
หลินซื่อหยูนั่งอยู่ที่ที่นั่ง ใบหน้าไร้อารมณ์
แต่มือที่กำปากกาอยู่นั้น ข้อนิ้วเริ่มซีดขาว
เธอนึกถึงสายตาที่เฉินอันมองเธอเมื่อสองวันก่อน ดวงตาที่เย็นชาและดูแคลน
ตอนนี้คิดดูแล้ว ช่างน่าขันจริงๆ
เฉินอันไม่เคยมองเธอแม้แต่ครั้งเดียว
ราวกับเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลย
หลายคนรู้สึกหน้าร้อนผ่าว อับอายขายหน้าจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา กลัวว่าคนอื่นจะหัวเราะเยาะสิ่งที่พวกเขาเพิ่งทำลงไป
ส่วนโจวหยวนตกใจจนสะดุ้งทั้งตัว "โว้ย! อันจื่อ นายไปทำอะไรลับหลังฉันมา?"
ในขณะนั้น
หลี่ชิวหนิงผลักประตูเดินเข้ามา
"มาครบกันแล้ว?" เธอสายตามองไปทั่วห้อง "เอาล่ะ พูดสั้นๆ หน่อย"
"วันนี้ก็เหมือนทุกวัน แต่ละกลุ่มไปรวมตัวกันที่จุดของตัวเอง แล้วเข้าเกมตามลำดับ มีอะไรสงสัยถามได้เลย ไม่มีก็ออกเดินทางได้"
ไม่มีใครพูดอะไร
หลี่ชิวหนิงพยักหน้า "งั้นก็เป็นอย่างนั้น จำไว้ ความปลอดภัยสำคัญที่สุด ปลอดภัยไว้ก่อน เลิกได้"
เพื่อนๆ ทยอยกันลุกขึ้น เดินออกไปข้างนอก
เฉินอันก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
โจวหยวนรีบตามติด อยากจะถามให้รู้เรื่อง กับความตะลึงที่ไม่อยากเชื่อสายตา
มันเหมือนกับ... ฉันกลัวเพื่อนจะลำบาก แต่ก็กลัวเพื่อนจะรวยเกินไป ทั้งสองอย่างนั่นแหละ!
"เป็นไปไม่ได้! เฉินอัน นายจับปอยผมเฉินเสว่ได้หรือเปล่า? ทำไมเธอถึงได้สุภาพกับนายขนาดนั้น ยังออกจะเอาใจอีกต่างหาก!"
เฉินอันทำหน้าหมดหนทาง "ถือว่าเป็นอย่างนั้นก็ได้ รีบไปเถอะ อาจารย์เรียกแล้ว นายก็ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับฉันนี่นา!"