อย่างไรก็ตาม
เมื่อหวังกังส่งคนไปที่ห้องเรียนเพื่อเรียกเฉินอันมา กลับได้รับคำตอบว่าเฉินอันได้ยื่นคำขอลาออกต่อผู้อำนวยการแล้ว และออกจากโรงเรียนไปแล้ว
หวังกังทั้งตกใจและดีใจ
ตกใจเพราะไอ้เด็กนี่หนีเร็วเหลือเกิน ดีใจเพราะการลาออกด้วยตัวเองยิ่งทำให้เรื่องหนีเพราะรู้สึกผิดชัดเจนเข้าไปอีก!
เขารีบไปหาผู้อำนวยการทันที เพื่อรายงานเรื่องที่ลูกชายของเขากับซุนห่าวและคนอื่นๆ ถูกวางยาและซุ่มโจมตี โดยแต่งเรื่องเติมสีสัน วาดภาพเฉินอันเป็นคนชั่วที่ทำทุกอย่างเพื่อเงิน
ผู้อำนวยการขมวดคิ้ว เรื่องแบบนี้แม้ไม่บ่อย แต่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก
“ได้ เรื่องนี้เธอจัดการเอง ควรแจ้งก็แจ้ง ควรออกหมายจับก็ออก”
หวังกังพยักหน้า แววตาวาบอำมหิต
...
อีกด้านหนึ่ง
เฉินเสว่เพิ่งออกจากเหมือง มุ่งหน้าไปยังเขตที่พักของอาจารย์หลี่ชิวหนิง
ในใจเธออัดอั้น
เมื่อกี้ในเหมือง เธอไปหาเฉินอัน ไอ้หมอนี่กลับไปนานแล้ว!
เฉินอันไอ้คนหลอกลวง ตอนเช้ายังรับปากอย่างดี พอเข้าเกมกลับทิ้งเธอ!
เธอโกรธมาก ตั้งแต่เธอหลอกฉันแบบนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องปิดปากให้เธออีกต่อไป!
เธอจะไปฟ้องอาจารย์!
แต่!
พอถึงหน้าอาจารย์หลี่
ช่องก๊กก็ประกาศข้อความขึ้นมาทันที!
เธอกดเปิดดู ร่างแข็งทื่ออยู่กับที่
[ประกาศก๊กโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่ง]
"แจ้งด่วน: สมาชิกก๊กเฉินอัน เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัว คบคิดคนนอก วางยาและซุ่มโจมตี ทำร้ายสมาชิกก๊กหวังหู่ จางเหล่ย หลี่เจี้ยน จ้าวฉาง ซุนห่าว รวมห้าคน ชิงอุปกรณ์ยี่สิบหกชิ้น เงินอีกสามร้อยกว่าตำลึง วิธีอันต่ำช้า ลักษณะอันเลวร้าย!"