หวังกัง! ฉันจะฆ่าแม่แก!
ซุนต้าซิงผุดลุกขึ้นนั่งจากแคปซูลเกม ผิวหนังหย่อนคล้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาก้มมองหลังมือที่เต็มไปด้วยริ้วรอย ทั้งตัวสั่นเทา
“สิบปี! หยาดเหงื่อแรงกายสิบปีของฉัน หายไปแบบนี้เลย!”
เขาชกโต๊ะข้างตัวเต็มแรง เศษไม้กระเด็นว่อน
ความแค้นที่มีต่อเฉินอัน
ความแค้นที่มีต่อหวังกัง
อารมณ์ทั้งสองอย่างพลุ่งพล่านอยู่ในอก
โชคดีที่เขาฝึกฝนจนถึงขั้นหมุนสองชั้นสิบ ร่างกายในโลกความจริงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ทุกครั้งที่ผ่านขั้นหมุนหนึ่ง ก็เท่ากับได้ชีวิตเพิ่มขึ้นหนึ่งชีวิต อายุขัยยืนยาวขึ้น ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น
แต่ตอนนี้ เมื่อตายไปครั้งหนึ่ง พลังภายในในร่างก็สลายหายไปทั้งหมด วิชากลับเป็นศูนย์
เขากลับไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้ง ร่างกายยังคงเป็นวัยยี่สิบแปดปี!
ซุนต้าซิงด่าทออยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เริ่มสงบลงทีละน้อย
เขาเปิดหน้าล็อกอินเกม ลังเลอยู่หลายวินาที ก่อนจะเลือกเข้าสู่เกมในที่สุด
เขาเคยคิดถึงจุดจบแบบนี้มาก่อน
หลายปีมานี้ฆ่าคนไปตั้งมากมาย สักวันกรรมย่อมตามสนอง
แต่ทรัพย์สินที่สะสมมาตลอดหลายปีทำให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างที่เมื่อก่อนแม้แต่จะฝันก็ยังไม่กล้า คุ้มแล้ว
แถม...
เขามีประสบการณ์มากมาย
ครั้งหนึ่งเคยมีผู้เชี่ยวชาญขั้นหมุนสี่ตายไป ทั้งที่ในโลกความจริงยังหนุ่มแน่นและร่างกายแข็งแรง เพียงแค่พลังภายในหายไปเท่านั้น หลังกลับเข้าเกมอีกครั้ง เขาอาศัยประสบการณ์อันน่าสะพรึงกลัว สร้างวิชาพลังภายในชั้นห้าขึ้นมาเองได้ทันที แล้วกลับขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดอีกครั้ง
เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น
ซุนต้าซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แววตากลับมาเย็นชาและโหดเหี้ยมอีกครั้ง
“เฉินอัน ฉันจำแกไว้แล้ว”
...
ด้านนอกดันเจี้ยนร้านผ้าถนนตะวันตก
เฉินอันแหวกฝูงชนเข้าไป แล้วเลือกเข้าสู่ดันเจี้ยนทันที