เฉินอันเดินไปยังดันเจี้ยนร้านผ้าถนนตะวันตกด้วยความเร็วไม่ช้าไม่เร็ว
เขารู้สึกได้ว่าหวังกังอาจซุ่มโจมตีเขา
แต่เขาไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ในหมู่บ้านหยานอวี๋ ตราบใดที่คู่ต่อสู้ไม่ใช่ผู้เล่นขั้นหมุนสองที่สวมชุดทองทั้งตัว เขาก็มั่นใจว่าจะแข่งความเร็วได้!
แต่ถ้าอีกฝ่ายสวมอุปกรณ์ที่เพิ่มค่าสถานะความคล่องตัวทั้งตัวจริง ๆ แค่ความคล่องตัวที่ได้จากอุปกรณ์ก็คงมีถึง 60-80 แต้ม
ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงจบเห่
แต่เห็นได้ชัดว่าหวังกังไม่ใช่แบบนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น พาสซีฟและสกิลแอ็กทีฟของวิชาเบากายเหยียบคลื่นบางเบาของเฉินอัน ยังทำให้อัตราหลบหลีกของเขาสูงจนน่าตกใจ
จากการต่อสู้กับผู้เล่นมากมายในศึกมหาป่วน เขายังได้เรียนรู้เทคนิคการต่อสู้มาไม่น้อย
เกมนี้เหมือนโลกจอมยุทธ์จริง ๆ — สกิลเป็นเพียงตัวช่วย การต่อสู้จริงล้วนขึ้นอยู่กับประสบการณ์การต่อสู้และการเชื่อมต่อระหว่างการโจมตีกับการป้องกัน
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น
ฟิ้ว!
เสียงแหวกอากาศพุ่งเข้ามา!
เฉินอันหรี่ตาลง เห็นลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้า!
เร็ว!
แม่น!
ร้ายกาจ!
【ก้าวย่าง】!
เฉินอันแตะปลายเท้าลงพื้น ร่างพลันเคลื่อนหลบไปด้านข้างสามเมตร
ลูกธนูเฉียดหูเขาไป ปักเข้ากับลำต้นไม้ด้านหลัง หางลูกธนูสั่นระริก
“อะไรนะ?!”
หลังต้นไม้ที่อยู่ไกลออกไป ซุนต้าซิงหรี่รูม่านตา
ลูกธนูดอกนี้เขาใช้พลังไปเจ็ดส่วน มุมยิงเฉียบคม ความเร็วก็รวดเร็วสุดขีด แม้แต่ยอดฝีมือระดับเดียวกันก็อาจหลบไม่พ้น
เด็กหนุ่มขั้นหมุนหนึ่งคนนี้กลับหลบได้งั้นหรือ?
แถมยังเป็นวิชาความคล่องตัวที่พิสดารราวกับเทเลพอร์ตอีก?
ด้านหลังโขดหินใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป หวังกังกับลูกน้องคนสนิทอีกสองคนกำลังจะลงมือ
“ให้ตายสิ! หลบได้ด้วยเหรอ?!” ลูกน้องคนสนิทคนหนึ่งร้องเสียงหลง
สีหน้าหวังกังเปลี่ยนไป เขาลังเลครู่หนึ่ง ก่อนหยุดยิ้มเยาะ “แค่โชคดีเท่านั้น ซุนต้าซิงเป็นยอดฝีมือขั้นหมุนสองสวมชุดเงินเชียวนะ!”