สิบเอ็ดโมงเช้า เฉินอันค่อย ๆ ลืมตาตื่น
พลังงานภายในเต็มอีกครั้งแล้ว
เขาไม่เกรงใจ ใช้มันฝึกต่อทันที
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา
【วิชาเก้าสุริยัน ขั้นหมุนหนึ่ง ชั้นสี่ ค่าฝึกฝน: 16000/25000】
เฉินอันพ่นลมหายใจขุ่นออกมา
เขารู้ดีว่ารากฐานที่แข็งแกร่งที่สุดของตนในตอนนี้คือ วิชาเก้าสุริยัน มีเพียงการยกระดับวิชาภายในนี้เท่านั้น จึงจะไม่เกรงกลัวเหล่าผู้เชี่ยวชาญขั้นหมุนสองที่สวมชุดทองเต็มตัว
หลังหลอมพลังงานภายในเสร็จ เขาจึงเปิดรายชื่อเพื่อน
ข้อความของโจวหยวนไม่ยืดยาวเหมือนก่อนแล้ว เหลือเพียงประโยคสั้น ๆ
เฉินอันมองแล้วอมยิ้ม
เจ้าโจวหยวนนี่ ถึงบางครั้งจะชอบอวด แต่กับเขาแล้วไม่เคยมีอะไรให้ติจริง ๆ
ในโลกนี้ นับว่าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเขา
ท่าทีของตัวเองในช่วงสองวันนี้ คงทำให้อีกฝ่ายผิดหวังไม่น้อย
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไปหนึ่งข้อความ
“หยวนจื่อ พูดไปนายอาจไม่ค่อยเชื่อ อันดับหนึ่งคนนั้นคือฉันเอง แต่ห้ามบอกใครนะ ไว้ฉันจะหาอะไรดี ๆ มาให้”
ข้อความเพิ่งส่งออกไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันที
“เชี่ย!”
“เชี่ย ๆ ๆ!!”
“อันจื่อ นายพูดจริงเหรอวะ?!!”
“เฉินอันที่ฆ่าคนไป 532 คนคือนายเหรอ?!!”
เฉินอันยิ้มแล้วตอบว่า “อืม”
อีกฝ่ายเงียบไปเต็มสิบวินาที
จากนั้นข้อความก็เด้งรัวขึ้นมา
“เชี่ย! นายทำได้ยังไง?”
“นายไม่ได้มีเงื่อนไขพรสวรรค์ชั้น E เหรอ?”
“เมื่อวานซืนนายยังขุดแร่อยู่เลยไม่ใช่หรือไง?”
“นายไปเจออะไรมาเนี่ย?”
“รีบเล่ามาเร็ว ๆ!”
เฉินอันมองเครื่องหมายคำถามที่เรียงกันเป็นพรืด ก็พอนึกภาพสีหน้าของโจวหยวนในตอนนี้ออก
เขาตอบไปสั้น ๆ ว่า “ฉันคิดวิชาพลังภายในชั้นห้าขึ้นมาเอง แถมโชคดีไปเจอเหตุการณ์พิเศษ ได้ของวิเศษที่ช่วยเร่งการฝึกฝนมา เลยฆ่าหวังหู่กับพวกนั้นได้”